Mijn bevallingsverhaal

Op 21 maart had ik controle bij de verloskundige. Ik was 39 weken en 1 dag zwanger en er eigenlijk al een tijdje best wel een beetje klaar mee. Ik had al weken voorweeën en vroeg me af of ik niet alvast gestript kon worden.

Eenmaal aangekomen bij de verloskundige gooide ik mijn verzoek meteen op tafel, om vrijwel meteen teleurgesteld te worden. Strippen doen ze pas vanaf 41 weken, dus ik moest toch echt nog even geduldig afwachten. Ik vraag mijn verloskundige of ze dan in ieder geval even wil kijken of ik al iets van ontsluiting heb, aangezien ik al zolang voorweeën heb. Ze gaat akkoord, ik ga liggen en de verloskundig voelt en kijkt verbaasd op; ik heb al 2 cm ontsluiting en mijn baarmoeder is al helemaal verweekt. “Nou, ik doe het wel even stiekem dan, dat strippen” zegt ze lachend. Ik ben helemaal in mijn nopjes. Laat dat strippen maar beginnen! Ik had van te voren van wat mensen gehoord dat strippen nogal vervelend is en pijn doet, maar dat vond ik wel meevallen. Het is een beetje een gek, ietwat vervelend gevoel maar ik vond het vooral een beetje Akward, dat geroer in je pun.😉

Nog geen 5 min nadat Frank en ik bij de verloskundige weggingen voelde ik het rommelen. We haalden een patatje en ook in de friettent bleef het rommelen aanhouden. Zou het dan begonnen zijn? De hele avond rommelde het verder. Ik kan het moeilijk beschrijven maar het leek een beetje op het gevoel alsof ik ongesteld moest worden, maar ik kon het ook niet echt timen ofzo. Er zat nul regelmaat in. ’s Avonds rond een uur of 11 zwakte het gevoel weer af. Ik ben gaan slapen en de volgende ochtend was de rust weer wedergekeerd. Wat een teleurstelling zeg! Ik dacht dus echt dat het begonnen was!

De volgende dag bleef het rustig maar toch belde ik tegen de avond voor de zekerheid mijn moeder, die ook bij de bevalling zou zijn, omdat ze de volgende dag een cursus in Utrecht zou hebben, en er dan maar alvast zou zijn mocht het nou toch nog vannacht beginnen. Mijn moeder woont namelijk in Limburg. Dus tegen de avond arriveerde mijn moeder.

Rond 21.00uur gingen mijn moeder en ik naar bed, ik was moe en ik dacht dat een beetje slaap wel fijn zou zijn, stel het zou alsnog beginnen. Frank zou beneden op de bank slapen. Ik denk dat we nog geen kwartier in bed lagen toen ik het gevoel had dat het opnieuw begon te rommelen. Het leek op een wee, ik voelde een begin, een kleine piek en toen ebde het weer weg. Maar echt pijn-pijn deed het niet. Zo kwamen er 4 om het kwartier. Mijn moeder had namelijk de timer gepakt. Slapen lukte niet meer, dus toen toch maar naar beneden gegaan om te blijven timen.

Toen zaten er al snel nog maar 7 minuten tussen. Maar ik had het alsnog prima onder controle en twijfelde nog steeds of het überhaupt wel weeën waren. Toch maar de verloskundige gebeld. Die vond me nog zo rustig dat ze zich niet kon voorstellen dat het al echt begonnen was dus ik mocht terugbellen als de weeën een uur lang om de 5 minuten zouden zijn. Ik had nog niet opgehangen of er zaten 5 minuten tussen. Maar nog steeds alles onder controle. Ik hoorde steeds dat stemmetje in mijn hoofd met de zin die ik al heel vaak van meerder mensen had gehoord: “als je weeën begonnen zijn dan weet je het wel, dat is overduidelijk”. Nou ik twijfelde nog steeds! Ondertussen mijn hkm vriendinnetje Cyn nog zitten appen met de vraag hoe het nou voelt zo’n wee. Zij was vier weken daarvoor bevallen en twijfelde zelf in het begin ook of het begonnen was. Maar goed, de twijfel hield nog even aan.

Na een uur lang om de 5 minuten een wee, besefte ik wel dat het toch echt wel was begonnen en ik vond het eigenlijk wel fijn dat ik het nog zo goed aankon. Dat gaf wel hoop. Frank belde de verloskundige en 45 minuten later stond ze met een stagiaire op de stoep.

Haar woorden: “Als ik zo naar jou kijk dan denk ik niet dat je al in de actieve fase zit, aangezien je nog zo relaxed bent, maar ik zal je even toucheren. Hellup! Ik zat al op 6 cm ontsluiting! Lichte paniek! Ik wilde namelijk zo snel mogelijk naar het ziekenhuis want thuis bevallen zag ik echt niet zitten! Dus hup, de auto in op weg naar het ziekenhuis!

Ik had van te voren aangegeven dat ik openstond voor een bad-bevalling, dus dat als er een kamer met bad vrij was,  ik me graag aanbevolen hield. Nou en die was er. Voordat ik het wist lag ik in een heerlijk warm bad. De stagiaire en mijn moeder hielden mijn hoofd lekker koel met washandjes en tussendoor pufte ik de weeën weg terwijl ik Frank zijn hand vasthield. Toen kwam er even een moment dat ik er klaar mee was en vroeg ik om een ruggenprik, ik was moe en had er geen zin meer in, maar toen de wee voorbij was, was ik gelukkig nog helder genoeg om er weer van af te zien. Ik wilde het namelijk erg graag zonder pijnstilling doen.

Na twee uur in bad merkte ik dat ik mijn warmte niet meer weg kreeg, ook met koude washandjes niet meer. Ik voelde me koortsig en wilde uit bad. Op het moment dat ik opstond riep ik heel hard dat ik moest poepen! Ik voelde aan alles dat de baby eruit wilde.

De verloskundige zei dat het bijna niet zo snel kon gaan bij een eerste bevalling en dat ze me over een uur weer zou toucheren. Dus ik ging terug op bed liggen maar bleef die ontzettende aandrang voelen. Ik denk dat ik wel 30 keer geroepen heb dat ik toch echt moest poepen! Haha!

Omdat ik nog steeds warm voelde en het er op leek dat ik koorts had ging de verloskundige me temperaturen, en gelukkig toen toch maar meteen ook even toucheren. Bam! 10cm! Ik mocht beginnen met persen!

Maar al snel merkte ik dat er iets niet klopte; óf mijn persweeën waren niet sterk genoeg óf ik was te moe om te persen. Maar ik merkte dat iedere pers die ik deed nauwelijks effect had. Maar mijn verloskundige bleef vertrouwen in me hebben. We gingen dit samen doen. Zo fijn die steun. Ook Frank was een grote steun. Hij was zo relaxed en lief voor me. Maar je zit toch vooral in je eigen wereld. Jij bent degene die deze klus moet klaren.

Een uur en 45 minuten heb ik geperst. Maar toen moesten ze me toch overdragen aan de verloskundigen in het ziekenhuis. Conclusie: het ging me niet lukken zonder weeën opwekkers. De weeën waren niet sterk genoeg.

En die overdracht naar de verloskundigen in het ziekenhuis is het enige aan mijn bevalling wat ik als “negatief” heb ervaren. Wat duurde dat lang! Het duurde bijna een uur voor ik het infuus kreeg en ik mocht in dat uur absoluut niet persen. HOE DAN?! Als alles in je lichaam zegt dat dat kind er zo snel mogelijk uit moet en er iemand aan de zijkant steeds zegt dat je niet mag persen. Wat een hel vond ik dat! Voor mijn gevoel heb ik toen de hele boel bij elkaar geschreeuwd! Gelukkig bleek dat achteraf niet zo te zijn. En toen het infuus er eenmaal inzat, voelde ik de weeën meteen sterker worden en mocht ik eindelijk weer volle bak gaan persen. Maar ik was kapot! Ik had gewoonweg geen energie meer. Na een uur riep ik dat het me niet meer lukte, ik wist gewoon niet waar ik de energie vandaan moest halen, ik was al bijna 4 uur aan het persen!

Vic zijn hartslag daalde en ik hoorde iemand roepen dat ze de gynaecoloog gingen halen en dat Vic er binnen 20 minuten uit moest zijn. Shit, dit wil ik niet. De beste man kwam binnen en het enige wat ik dacht was: “Ik ben zo ver gekomen, en heb het nu helemaal zelf gedaan, ik wil het nu ook afmaken”. Dus ik zei tegen de gynaecoloog dat hij helemaal niks ging doen, en ik het echt nog wel even zelf ging afmaken! (Als bevallende vrouw mag je best bazig zijn, hihi) Waarop de gynaecoloog een beetje gniffelend op het bankje naast mijn bed ging zitten. 😉

De verloskundige zei streng: “Fabienne, als je het echt perse zelf wilt doen moet je nu alles geven wat je hebt, dit is de laatste kans, het is nog hooguit 10 keer persen en dan is hij er! Anders moet de gynaecoloog je een handje helpen met de vacuümpomp”.
Wat er dan met je gebeurt, dat begrijp ik nog steeds niet, het zal oerkracht zijn, maar ik gaf alles, maar dan ook alles wat ik in me had! En na 5 keer persen werd Vic op mijn borst gelegd. Ons Jochie. Eindelijk daar.

Beduusd van alles wat er zojuist gebeurd was en vol trots en heel veel adrenaline keek ik naar hem en naar Frank. Dit hadden we toch even mooi geflikt. Dit knappe mannetje is van ons. We zijn een gezin.

En ik besefte: Ons avontuur als papa en mama gaat nu echt beginnen…

Advertenties

Fashion tips voor mommy’s to be!

De afgelopen weken kreeg ik ontzettend veel berichtjes in mijn inbox met vragen over mijn outfits en of ik nog tips heb voor zwangere vrouwen qua kleding. Super lief en leuk dat jullie mijn outfits zo leuk vinden en me al die berichtjes sturen!

Degene die mij een beetje volgen op Instagram, weten dat ik niet bepaald dol ben op zwangerschapskleding. (Al moet ik zeggen dat Asos hele hippe items heeft!) Maar, ik vind het vooral zonde om er veel geld aan uit te geven, terwijl je zwangerschapskleding relatief kort draagt en het dus vervolgens na je zwangerschap wegdoet óf ergens opbergt op zolder.

Dus het is tijd voor een paar tips!

Hoe kun je er als zwangere vrouw nou toch nog een beetje hip bijlopen? Want, eerlijk is eerlijk; het moet natuurlijk ook comfortabel zijn!

TIP 1: BASICS.
* Koop twee mooie zwangerschapsjeans. (Je gewone jeans kun je op een begeven moment nou eenmaal echt niet meer aan!) Ik zou zelf kiezen voor een denim en een zwarte, aangezien je deze heel goed kunt combineren! (Klik op de afbeelding voor de shop-link)

*Koop een basic zwangerschaps t-shirt. (Bij asos verkopen ze een 3-pack, wit, grijs en zwart voor een leuk prijsje.) Maar je kan ook kiezen voor een “gewoon” basic T-shirt, je moet er dan alleen even op letten dat het een iets langer model is. Een basic T-shirt van de herenafdeling kan ook prima! Maar ik vond zelf die basic zwangerschaps-shirtjes van Asos erg fijn en betaalbaar.
TIP 2: JASJES EN VESTEN
* Met hippe jasjes en vesten kun je je basic outfit al snel een beetje opleuken! Hieronder heb ik een paar leuke opties voor jullie op een rijtje gezet. Combineer dit met een basic jeans en shirt en een toffe sneaker of enkellaarsje en je hebt een hele leuke, fashionable outfit!

Blazers zijn er in allerlei soorten en maten. Ga voor een printje of hou het simpel met een basic blazer. De blazers zijn er nu ook in allerlei leuke kleurtjes voor komend seizoen! Love it!

Met een bikerjacket maak je je outfit nét even wat stoerder. Behalve de leren variant, zie je de bikerjacket ook vaak in het suede. Ook qua kleuren kun je het zo gek maken als je het wil, want je ziet ze in allerlei verschillende kleuren. Ikzelf heb een zwarte leren en een cognac suede. (Ik draag sowieso weinig kleur!) En ook dit bikerjasje kun je combineren met een basic denim en een basic shirt, maar ik combineer mijn bikerjacket ook vaak met een leuk jurkje en draag er dan een stoere enkellaars of mijn dr. Martens laarzen onder. Dat maakt een zwierige bloemenjurk net wat minder tuttig.

Met een lekker oversized vest sla je de plank nooit mis. Het zit lekker comfy en ook straks super handig om te dragen over een voedingstop, wanneer je borstvoeding gaat geven. Ook hierbij draag je gewoon een jeans en een shirt en een toffe sneaker.

TIP 3: LEGGINGS, BROEKEN EN ROKJES MET ELASTIEKE BAND IN DE TAILLE.
* Do I need to say more? Er zijn naast leggings tegenwoordig ook heel veel broeken en rokjes te koop met elastiek in de band. In het begin kun je deze nog gewoon over je buik dragen, maar daarna draag je de elastiek onder je buik. Ik zweer hier al mijn hele zwangerschap bij. Ik moet wel zeggen dat ik het geluk heb gehad, dat de kilo’s echt alleen op mijn buik zitten, dus ik draag alles nog gewoon in een “S-je”, maar je zou er ook voor kunnen kiezen om één maatje groter te nemen. Neem het in ieder geval niet te groot, want elastiek rekt best wel mee, en je kan het dan na je zwangerschap ook nog gewoon aan! Je moet er alleen voor zorgen dat alles wat je hierop draagt wat langer is, wanneer je de elastiek onder je buik draagt. Dus denk hierbij bijvoorbeeld aan een lekkere, oversized sweater, een langere blouse of bijvoorbeeld een leuk wijder tuniekje voor op een legging.
Hieronder een paar leuke rokjes en broeken met elastiek op een rijtje: TIP 4: WIJDE JURKJES
*
Het enige waar je op moet letten, is dat het jurkje niet té kort is. (Let hier ook bij rokjes op!) Want door je buik, wordt de lengte natuurlijk nog iets korter, dus je kunt beter voor een jurkje op knielengte gaan, of zelfs nog iets langer. Ik combineer mijn jurkjes meestal met een stoere laars en/of een leren jasje.
Hieronder wat leuke jurkjes op een rijtje die je prima kunt dragen wanneer je zwanger bent!

TIP 5: SJAALTJES VOOR IN JE HAREN & HOEDEN
* Een leuke hoed, baret of sjaal voor in je haar maken je outfit ook wat spannender. En makkelijk wanneer je een “bad-hair-day” hebt! Ook hieronder weer een paar leuke exemplaren op een rijtje:

Ik hoop dat jullie door mijn tips nu éxtra fashionable jullie zwangerschap kunnen doorkomen en wellicht wat minder moeite hebben om leuke kleding te vinden, die niet persé uit de zwangerschapscollectie komt en je dus ook gewoon nog na je zwangerschap kunt doordragen. Mocht je nog vragen hebben, kun je me natuurlijk altijd een berichtje sturen!

Liefs,
Fabienne
@fabulouslittleblonde

Last-minute zwangerschapsproof-fashioninspo voor de feestdagen!

Het is bijna zover; Kerst en Oud&Nieuw staan om de hoek. Het jaar is voor mij voorbij gevlogen! Ik vind de feestdagen altijd erg gezellig en kijk er altijd weer naar uit om me op te doffen tijdens de kerst! Ik merk wel, dat nu ik zwanger ben, het nét iets lastiger is om een goede outfit voor de feestdagen te vinden. Maar er zijn nog genoeg mogelijkheden! Daarom heb ik vier leuke zwangerschaps- en partyproof outfitjes op een rijtje gezet, voor degene die nog wat inspiratie tekort komen! Hope you like it! 🙂

Outfit 1:
Met een simpel zwart jurkje ben je al snel partyproof! Dit jurkje is van de damesmode van H&M, en ik heb gewoon een maatje groter genomen dan ik normaal heb, zodat mijn buik lekker de ruimte heeft! De velvet laarsjes heb ik vorig jaar bij Boohoo.com geshopt maar je ziet ze dit seizoen erg veel! Deze laarsjes van de Sascha zijn dan ook minstens net zo leuk! De gouden oorbellen en mijn rode lipstick maken de look af!

Jurk: H&M | Velvet laarsjes: Boohoo | Oorbellen: Hunkemöller *Klik op de afbeeldingen hieronder om de jurk & oorbellen te shoppen!*

Outfit 2:
Tijdens de feestdagen zit je met kanten items als snel goed! Deze rode kanten top brengt mijn hele outfit al in de kerstsferen al zeg ik het zelf. Een simpele zwarte flared pants en hoppa; kerstlookje 2 is gecreëerd! De broek shop je hier.

Top: De Sting | Flared pants: Mostwanted | Boots: Zara (oude collectie) | Oorbellen: Mi Moneda *Klik op de afbeeldingen hieronder om de top en oorbellen te shoppen!*

Outfit 3:
Deze outfit heb ik bij elkaar geraapt met allemaal items die al heeeel lang in mijn kast hangen! Alleen de top van Lofty Manner is nieuw en shop je hier! Maar, voor de andere items heb ik natuurlijk goede alternatieven gevonden voor jullie om te shoppen!

Glitter bomber, Leather look legging, Boots

Outfit 4
Als laatste outfit wil ik jullie een wat meer casual outfit laten zien. Ik kan me voorstellen dat niet iedere zwangere vrouw zin heeft in een jurk, of veel moeite wil doen, nou dan zit je met een blazer al heel snel goed! De blazer die ik draag shop je hier!

De trui heb ik in Sevilla gekocht maar ook daar heb ik een goed alternatief voor gevonden.

Om de outfit extra feestelijk te maken koos ik voor de glitterlegging van @kikirikinl, je vind deze shop op Instagram. Daar kun je de legging bestellen.

De oorbellen zijn van H&M van vorig jaar, maar deze zijn minstens net zo leuk! Ook de boots heb ik al een tijdje, maar deze boots van de Sasha zijn ook tof en lijken erop!

Ik hoop dat je na het lezen van deze blog een beetje fashion inspiratie hebt opgedaan! Veel shop plezier! Oh en mocht je nou niet helemaal het budget hebben voor een totaal nieuwe outfit, kijk dan eerst eens goed in je kast naar welke leuke feest-proof items je nog hebt liggen en combineer deze dan met iets wat je er eventueel nog nieuw aan toevoegt.

Fijne feestdagen allemaal!

Liefs, Fabienne

Zwangerschaps-update!

Hoi lieve allemaal,

Bij deze even een update; Inmiddels ben ik alweer 24 weken en twee dagen zwanger, en met mijn “gezondheid” lijkt het de goede kant op te gaan! De duizeligheid neemt af, en of dit nu komt omdat mijn bloeddruk minder laag is, of omdat de rust gewoon heel goed is voor mijn lichaam, dat weet ik niet zo goed, maar ik voel me weer een stuk beter! En dat is zó fijn!

Ook heb ik een fijn eetritme gevonden waardoor ik nog nauwelijks last heb van brandend maagzuur of een vol gevoel. Ik was namelijk de laatste twee weken steeds weer ontzettend misselijk na een maaltijd, en raakte dan lichtelijk in paniek, omdat ik bang was dat het overgeven weer terug was gekomen, maar nu ik kleinere hoeveelheden eet, is ook dit kwaaltje weer verdwenen. En verder heb ik lichamelijk nog geen klachten. Ik doe alle huishoudelijke taken nog (behalve het dekbed verschonen, want mijn buik zit in de weg!) en vanavond ga ik zelfs een poging doen tot zwangerschapszwemmen! Door de duizeligheid en flauwvallen heb ik nog niets aan zwangerschapscursus/sport gedaan, maar ik ga het vanavond dus een keer proberen! En als het bevalt, dan maak ik er mijn wekelijkse sport-momentje van! Dus fingers crossed! Een beetje meer beweging zou ik toch wel fijn vinden!
Vorige week zijn Frank en ik nog 4 dagen naar Sevilla geweest. Onze babymoon! Voorlopig ons laatste tripje zonder babyboy! Een gekke, maar ook hele bijzondere gedachte! Maar goed; Sevilla is een prachtige stad! We hebben vooral heerlijk (én veel!) gegeten. Heel veel gezien tijdens de “hop on hop off tour” met de bus, en genoten van een heerlijke najaarszonnetje!

Verder lijkt de baby goed te groeien. Hij is mega beweeglijk en meestal rond 23.00uur heeft hij altijd zijn gekke half uurtje en is hij non-stop aan het trappelen. (Geen grap!) Ik vind dat wel super gezellig hoor! Ik heb dan heel sterk het gevoel dat ik niet meer alleen ben; Een duidelijke bevestiging van dat er een mini-mensje in mij groeit. Dan voel ik me echt bevoorrecht! Klinkt heel dromerig, maar het is gewoon zo bijzonder! Ik verheug me zo op die kleine!

Verder ben ik afgelopen week druk geweest met het ontwerpen van het geboortekaartje, wil ik aankomend weekend de kast in de babykamer hebben staan, zodat ik alvast wat van die bergen babykleding kan gaan wassen en inruimen, én ik wil eigenlijk ook nog de kerstboom halen en optuigen. Maar, deze plannen zijn misschien een beetje teveel van het goede want ik heb zaterdag ook een etentje van mijn werk, omdat het kinderdagverblijf waar ik werk, 15 jaar bestaat, dus daar wil ik natuurlijk ook graag bij zijn! Ik mis mijn werk en collega’s soms echt enorm. Vorige week had ik dan ook een paar dipjes, omdat ik zo graag aan het werk wilde! Dus super leuk om zaterdag iedereen weer te zien en even bij te kletsen!

Maar, vanavond dus eerst een poging zwangerschapszwemmen! Benieuwd hoe dat zal gaan! Ik hou jullie op de hoogte!

Tot gauw!

Liefs, Fabienne

De roze wolk die “zwangerschapskwaaltjes” heet – DEEL 2

Morgen ben ik precies 21 weken zwanger! Vorige week hebben we de 20 weken echo gehad en alles was gelukkig helemaal goed met onze baby-boy! Hij is wel wat aan de zware kant, maar dat verbaasde ons niet zo heel erg, aangezien Frank 9,5 pond was bij zijn geboorte. Ja, je hoort het goed; 9,5 pond!
Ik probeer daar nog niet teveel over na te denken, want toen de echoscopist vertelde dat de baby ook een redelijk groot hoofd heeft, voelde ik een lichte paniek opkomen en dacht ik: “aiii, dat hoofd moet ik er straks dus wel uitpersen daar beneden he!? Hoe dan?!”
Ah fijn, dat zijn “zorgen” voor later. Of nou ja, ik moet me daar gewoon helemaal niet druk om maken! Die baby moet er toch uit, en het komt vast allemaal goed!

Maar zoals beloofd, zou mijn blog over mijn eerste trimester en al zijn bijbehorende zwangerschapskwaaltjes nog een vervolg krijgen. Want tsja, ook in het tweede trimester ben ik gezegend met zwangerschapskwaaltjes! Haha dit klinkt echt mega dramatisch!

Maar goed, waar het dus even de goede kant op leek te gaan, (de misselijkheid en de vermoeidheid waren verdwenen, Yesss!) werd ik helaas al snel daarna het “slachtoffer” van de zogeheten lage bloeddruk kwaal. Met duizeligheid en zelfs flauwvallen als gevolg.  De meeste kunnen zich er vast iets bij voorstellen, maar ik kan je vertellen dat dat flauwvallen dus echt geen pretje is. Daar zat ik dan; in een overvolle trein, in de spits, onderweg naar mijn werk. Minimaal 1,5 uur heen en 1,5 uur terug. Nou is kotsen in de trein bepaald geen pretje, maar flauwvallen zeker ook niet. Ik heb me werkelijk waar kapot geschaamd toen ik tot drie keer toe flauw viel in de trein. “Ja sorry, mensen ik ben zwanger, lage bloeddruk, dus ik werd even niet goed..” zei ik dan daarna overspoeld door een gevoel van schaamte. En ook al zijn je medetreinreizigers begripvol en helpen ze je ontzettend vriendelijk, dat gevoel van schaamte na het moment van flauwvallen, kan dan echt níemand bij je wegnemen.

Op mijn werk op het kinderdagverblijf had ik het nog redelijk onder controle. Als ik het flauwvallen aan voelde komen, ging ik snel even zitten met mijn hoofd tussen mijn benen, en kwam mijn lieve collega meteen met een glaasje water aanzetten! Ja, mijn collega’s waren ontzettend zorgzaam en lief voor me! Maar feit blijft dat er 16 kids van 3 jaar om je heen zijn, die van alles van je willen. (Wat logisch is!) Soms werd me dat gewoon echt teveel, dan merkte ik dat ik rust moest nemen. Maar dat is zó lastig als je op een kinderdagverblijf werkt. Eigenlijk niet te doen gewoon. Maar stoppen met werken? Nee, dat ging ik toch echt nog niet doen!

Maar al snel wist ik dat ik er wel aan toe móest geven. Mijn bazin was super begripvol en gaf me twee opties: óf vervroegd met verlof, óf nog een poging tot halve dagen werken op een buitenschoolse opvang. Ik koos voor de tweede optie. Ik vond het heel erg moeilijk om bij mijn vertrouwde groep van kindjes en collega’s weg te gaan, maar ik wist ook dat ik geen keuze had als ik wilde blijven werken. En dat wilde ik.
Twee weken heb ik op de buitenschoolse opvang gewerkt, maar eerlijk is eerlijk, ik wist dat kortere werkdagen mijn klachten niet zouden verminderen. Die lage bloeddruk en dat flauwvallen gaat niet weg wanneer je minder uur werkt. Maar ik wilde me er gewoon niet aan overgeven. No way dat ik ging stoppen met werken.

Tot die ene donderdag. Die hele week voelde ik me al niet top, maar toen ik weer bijna van mijn graadje ging op het werk, zeiden ook mijn nieuwe collega’s dat ik er beter mee kon stoppen. De locatiemanager van de buitenschoolse opvang heeft me daarna op de trein gezet en toen heb ik mijn bazin opgebeld om te zeggen dat het me gewoon niet ging lukken. Die maandag erop zat ik ’s morgens vroeg bij haar op kantoor. “Wanneer ga jij nou eindelijk eens voor jezelf en die baby kiezen?” begon ze het gesprek. “NU!” zei ik vol overgave. En daar stopte het. Een heel weekend vol tranen en reality-checks had ik ervoor nodig gehad om tot die conclusie te komen. Ik wist dat ik er niemand een plezier mee deed om te blijven werken. Het was een fijn gesprek, en ik heb nog even een afscheidsrondje gemaakt bij mijn collega’s en toen ben ik naar huis gegaan. Ik heb twee dagen alleen maar gehuild. Ik voelde me verschrikkelijk. Een mietje. Nutteloos. En daarnaast had ik geen idee hoe ik mijn dagen zou moeten invullen.

Ik ben nu twee weken verder. En ik heb er inmiddels vrede mee, dat ik met vervroegd verlof ben. Ik ben er niet trots op, zeer zeker niet, want ergens voelt het nog steeds als een soort van falen, maar het is goed zo. Ik zei steeds tegen mezelf dat als ik een baan op kantoor, dichterbij huis had gehad, ik waarschijnlijk nog gewoon gewerkt had, maar die gedachte probeer ik los te laten. Ik kan het niet veranderen, de situatie is zoals ie is, en de duizeligheid is er nog steeds helaas. Dus ik luister naar mijn lichaam en doe het rustig aan.
En dat is oké. Ik ben me er ontzettend van bewust hoe bijzonder het is om zwanger te mogen zijn, en verder mag ik ook niet klagen, want lichamelijk voel ik me buiten de duizeligheid top! Ik heb (nog) geen rug- of bekkenklachten, en doe ook in het huishouden nog alles. Wel met een slakkentempo, maar alles lukt nog prima!

Ik sta iedere ochtend rond 8.00uur op en maak dan een to-do lijstje voor mezelf. Daar zet ik dingen op die ik hier in huis of vanachter mijn laptop kan doen. De boodschappen laat ik thuis bezorgen. En zo nu en dan onderneem ik wat met mijn vriendinnen. Dit klinkt misschien heel dom, maar iets ondernemen doe ik alleen met iemand anders erbij, omdat er dan iemand is waar ik me fijn en veilig bij voel, die me eventueel op kan vangen als ik dan toch weer een keer flauwval. Autorijden doe ik ook niet meer, dus soms ben ik wel wat beperkt. Ik kan dan alleen weg als Frank me af wil zetten of als iemand anders me op komt halen. Maar ook dat is prima, en ook daar raak je aan gewend.

Mijn zwangerschap is inmiddels alweer over de helft en ik probeer zoveel mogelijk te genieten. Zo bijzonder als ik ’s ochtends wakker word en de baby voel schoppen. Dan voel ik me intens gelukkig! En de tijd vliegt! Over 4 maanden zijn we gewoon een gezin van drie! Daar begin ik me steeds meer op te verheugen!

Ik wil me binnenkort wat meer gaan verdiepen in de bevalling; ademhalingstechnieken, ontspanningsoefeningen en dat soort dingen. Dus mocht je tips hebben? Let me know!

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde

“We are pregnant”

Afgelopen zondag ben ik met mijn vriendinnetje Leonie naar het “We are pregnant event” geweest. Ik had via Instagram al hele positieve reacties gelezen en Leonie had kaartjes gewonnen via momtalk.nl, en aangezien het plaatsvond in de werkspoor kathedraal waar ik praktisch om de hoek woon, moesten we natuurlijk wel even een kijkje nemen!

Dus, rolletje drop in de tas tegen de duizeligheid en omdat ik in “mijn toestand” liever niet fiets, kwam Leonie me heel luxe thuis ophalen. (Het is echt maar 5 min bij mijn huis vandaan! haha)

De locatie was sowieso top, en er stonden ook echt zóveel leuke kraampjes van toffe merken! Leo en ik hadden meteen zin om te shoppen! Maar bij binnenkomst kreeg ik dus heel fijn meteen een vervelend duizeling aanvalletje, dus we besloten om eerst maar even te gaan zitten en bestelde een koffietje en een heerlijke cheesecake-brownie! Daarna voelde ik me gelukkig weer wat beter dus konden we de kraampjes afstruinen. We maakten overal een gezellig praatje en we kwamen mom-vlogger Jennifer Rijs tegen (blogbyjenn.nl) die Leo en ik al een hele tijd volgen op Instagram. Dus het was leuk om elkaar eens een keer in levende lijve te zien en te spreken!

Ook hebben we deelgenomen aan een leerzame lezing van Anki van Zilverblauw.nl. Zij heeft een boek geschreven over fotograferen met je smartphone en deelde een paar handige tricks en tips.

Maar van dat struinen en luisteren wordt je als zwangere moeke natuurlijk moe en hongerig, dus als afsluiter hebben we nog genoten van een heerlijk patatje!

Daarna heeft Leo me weer thuis afgezet en heb ik de rest van de zondag heerlijk lui op de bank doorgebracht.

Kortom, een fijne zondag en een leuk event! Volgend jaar zijn we er zeker weer bij!

Ik sluit deze blog af met een aantal leuke webshops die ik voor jullie op een rijtje heb gezet van merken die ikzelf erg leuk vond:

  • Voor super toffe hoezen om je Maxi-Cosi te pimpen: sibble.nl
  • Voor hippe geboortekaartjes: studionoukkaartjes.com of www.tsjipgeboortekaartjes.nll
  • Voor hippe boxkleden, slaapzakjes, aankleedkussenhoezen: meycobaby.com
  • Voor de leukste lekkernijen zoals taartjes en koekjes voor een babyshower of bijvoorbeeld eerste verjaardag van je baby: sprinklesbakery.nl
  • En waar ik dus echt fan van ben, en ook zeker eentje van ga aanschaffen zijn de tuck-in lakentjes en dekentjes van witlofforkids.com
    Dat vind ik dus echt een geniale uitvinding! Makkelijk, snel, maar op een veilige manier je wieg of ledikant opmaken! En super hippe printjes!

Liefs, Fabiënne
@fabulouslittleblonde

De roze wolk die “zwangerschapskwaaltjes” heet!

En toen was ik zwanger. Beetje bij beetje drong het tot me door. Maar in het begin bleef het een onwerkelijke gedachte. Er zit iets in je buik, maar ik merkte daar nog niets van en voelde me niet anders dan anders. Tot 1,5 week daarna. Toen begon de ellende. Ik kies bewust voor dit woord, want poeh! Wat voelde ik me ellendig! Hele dagen was ik kots- en kotsmisselijk. Ik werd misselijk wakker en ik ging misselijk naar bed. Zelfs midden in de nacht werd ik wakker van de misselijkheid! Twee weken lang rende ik op mijn werk om de haver klap naar de wc om te spugen. Mijn kinderwens was geen geheim, dus al snel ging er bij mijn collega’s natuurlijk een belletje rinkelen. Dus al bij 8 weken zwangerschap lichtte ik mijn bazin en collega’s in. Het was gewoon niet te verbergen.

Daarna ben ik 4 weken thuis gebleven. Ik kan je vertellen: Het waren 4 lange weken. Buiten de misselijkheid om voelde ik me ook een beetje depri. Ik zat “opgesloten” in huis, deed geen leuke dingen en ik kon dus ook echt niet genieten en voelde me mega schuldig naar de baby. Want ik moest toch blij zijn? Ik hoorde toch op een roze wolk te zitten? Nou, dat zat ik dus totaal niet. Die nomaliter zo vrolijke Fabienne, was nu totaal niet vrolijk. Iets wat voor Frank ook heel erg moeilijk was. Ik was kortaf, totaal niet gezellig en ja, ik heb best wel wat potjes zitten janken. (Sorry schat, ik heb het je soms echt moeilijk gemaakt!) Ik voelde me gewoon zo ontzettend klote en ondanks dat ik wel besefte dat ik er iets heel moois voor terug ging krijgen, kon zelfs die gedachte me niet blij maken.

Alles tegen de misselijkheid heb ik geprobeerd; cola, gemberthee, gemberpillen, ieder uur iets eten. Werkelijk niets hielp. Uiteindelijk heb ik Emesafene tabletten van de huisarts gekregen, die het spugen stopte, maar de misselijkheid bleef aanhouden.

Dinsdag 12 september zouden Frank en ik naar Lanzarote vliegen. Ik zag er mega tegenop. Misselijk in dat vliegtuig, de hele vakantie naar de klote. (ja, ik was echt een doemdenker die periode) Op de dag van vertrek zou ik precies 12 weken zwanger zijn, dus ergens hoopte ik dat het dan misschien over zou zijn. Het eerste trimester zou dan voorbij zijn en dan hopelijk ook alle bijbehorende kwaaltjes.

Vijf dagen voor ons vertrek ben ik naar een acupuncturist gegaan. Het was mijn laatste hoop. Er werden wat naaldjes in mijn rug gezet, in mijn armholtes en tussen mijn borsten en ik was dan wel 90 euro lichter, maar ik had er alles voor over. Ik was de misselijkheid zo zat! Baat het niet dan schaadt het niet dacht ik.

De avond na de sessie verergerde mijn klachten. Wat was ik ziek! Mijn maag deed de hele nacht ongelofelijk veel zeer en in totale paniek belde ik de volgende ochtend de acupuncturist op. Volgens hem zou dit waarschijnlijk de doorbraak zijn. Maar als het de dag erna nog zo erg zou zijn, dan mocht ik terugkomen. Maar toen opeens, ergens in de middag, voelde ik een soort van rare “ploep” in mijn buik. Bizar, maar de buikpijn was weg! En de misselijkheid ook! Wat was dat fijn! En het goede nieuws: de misselijkheid bleef weg, en is ook niet meer teruggekomen. Zou ik nu dan eindelijk kunnen gaan genieten??

En ja, het genieten begon; We hadden de 12 weken echo, waarop alles goed was en die dag erna gingen Frank en ik heerlijk op vakantie! Samen naar de zon! Ik maakte toen de misselijkheid verdwenen was pas voor de eerste keer foto’s van mijn buik en voelde me intens gelukkig! Eerlijk is eerlijk, ik moest wel wat wennen aan die buik hoor, maar ergens voelde ik me ook trots. Er groeit een baby in mij! Iets van mij en Frank samen. Dat is zo’n bijzonder gevoel! Ik besefte me hoeveel geluk ik had, dat ik zo snel zwanger ben geraakt en dat ik dit grote geluk mag beleven. Iets wat niet voor iedereen vanzelfsprekend is. En die weken van misselijkheid, die was ik alweer vergeten!

Tijdens de vakantie was ik af en toe wel wat duizelig maar dat wijdde ik aan de warmte. Verder voelde ik me prima, en genoot ik van onze vakantie. Toen we terugkwamen ging ik dan ook met nieuwe energie weer aan het werk! Voor mijn gevoel kon ik er weer helemaal tegenaan! Maar helaas, dat gevoel duurde slechts drie weken en daarna liep het toch allemaal wat anders dan ik van te voren in gedachte had. Ik viel wederom van mijn roze wolk, of nou ja, ik bungelde er wat aan…

Wil je weten hoe dat afliep? Dat lees je in mijn volgende blog!

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde