Hoera! Ik word mama!

Even een kleine throwback naar waar en wanneer het allemaal begon:

19 juli 2017, ik was al een paar dagen overtijd, en twijfelde of ik wel of niet een test moest doen, of dat ik toch nog even een paar dagen moest afwachten. Ik had thuis nog zo’n luxe test liggen, waarbij je al tot 6 dagen voor je menstruatie kunt zien of je wel of niet zwanger bent, maar Frank was net de deur uit en ik had eigenlijk ook geen zin in een teleurstelling. Ik was pas net twee maanden met de pil gestopt (na 14 jaar!) dus de kans zou toch niet zo groot zijn. Maar die test bleef me maar aanstaren.

Enkele tellen later rukte ik de verpakking van de test en plaste ik op het staafje. Shit, dacht ik. Zit ik hier in mijn eentje, zonder Frank. Hij mist dit speciale moment zo meteen! Paniek! Maar al snel verscheen er één dikke roze streep. Jup, eentje maar. Dus helaas, niet zwanger. Het was ook te mooi om waar te zijn. Toch wat teleurgesteld liep ik naar beneden.

Een paar minuten later liep ik terug naar boven, want ik bedacht me dat de test daar nog steeds lag, ik pakte ‘m op, om ‘m in de prullenbak te gooien, maar toen viel mijn oog op een toch wel duidelijk zichtbaar tweede streepje. “WAAAAAAAT?? Huh? Twee streepjes! Zwanger?! Huh?! Wat?!”
Oke, ik wist een paar tellen even niet waar ik het zoeken moest en barstte in tranen uit. Eenmaal bekomen van de schrik sprintte ik naar de Action om een zo’n goedkoop mogelijke test te halen. Ik bedacht me dat als die test ook een positief resultaat zou hebben, het dan echt wel zo zou zijn. Dan zou ik echt zwanger zijn! Dus weer thuis herhaalde ik het test-riedeltje en jawel hoor: Ook hier twee streepjes! Wat was ik blij, maar ik was alleen. Niemand om deze vreugde mee te delen! Het was pas 10 uur ’s ochtends, Frank zat op zijn werk en hem het grote nieuws over de telefoon vertellen vond ik geen optie, dus er zat niets anders op dan te wachten tot vriendlief thuiskwam.

Dat leek een eeuwigheid te duren! Om mezelf bezig te houden bedacht ik me, dat het wel leuk zou zijn om het babynieuws op een leuke en verrassende manier te brengen, dus ik fietste naar de winkel en kocht een grijs rompertje, berekende de uitgerekende datum en schreef deze thuis op een whiteboard kalender. Die hing ik samen op in onze slaapkamer. En toen eindelijk was het moment daar; Frank kwam thuis. Ik was natuurlijk ontzettend zenuwachtig en wilde het nieuws het liefst meteen in zijn oren schreeuwen zodra de voordeur openging. Maar ik zei zo rustig mogelijk: “Kijk ff op de slaapkamer, ik heb een cadeautje voor je.” Frank liep naar boven en zag de romper en het whiteboard. “Neeeeeee, krijgen we een baby??” Hij was net als ik super blij en verrast! Wat een bijzonder moment van ons samen was het! Ik krijg een smile van oor tot oor wanneer ik er weer aan terug denk.

Een baby. Er komt gewoon een baby! Dat was dus het begin van ons nieuwe avontuur. We worden een gezin! Mega spannend, maar we hebben er zo ontzettend veel zin in!

Inmiddels ben ik bijna 20 weken zwanger en in de volgende blog neem ik jullie mee naar die eerste paar weken.
Zit ik op die zogeheten “roze wolk” of ben ik er kei en kei hard van afgedonderd? Je leest het in mijn volgende blog! 😉

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde

Fabulous Little Blonde is er nog hoor!

Ja, ik ben er nog. Het is meer dan een jaar geleden dat ik hier iets op mijn blog geschreven heb. Maar het begint soms gewoon weer te kriebelen. Ik mis het schrijven en daarom heb ik besloten om de draad af en toe weer op te pakken! Gewoon, wanneer ik daar zin in heb. Schrijven over alles wat mij inspireert en wat leuke foto’s met jullie delen. (Dit doe ik nog wel steeds veel op mijn Instagram, @fabulouslittleblonde overigens!)

Maar wat is er veel gebeurd in 14 maanden tijd! Vorig jaar ontmoette ik Frank, de liefde van mijn leven. Híj woonde in Utrecht, Ík in Nijmegen.  Tot over mijn oren verliefd gingen we ieder weekend op en neer van Utrecht naar Nijmegen en andersom. Na 2 maanden hadden we er al helemaal genoeg van! En zoals het past bij de impulsieve ik, pakte ik mijn boeltje in Nijmegen bij elkaar en vertrok naar Utrecht. Jippie! Samenwonen met de leukste!

Maar eerlijk is eerlijk, ik heb even moeten wennen. Mijn vriendinnen missen, in de file naar mijn werk, Utrecht leren kennen, (verdwalen deed ik regelmatig die eerste maanden!) nieuwe vrienden maken.  Maar nu, een jaar later is de rust wedergekeerd. Ik voel me thuis in Utrecht. Ik heb geleerd om de “afspraken” met mijn vriendinnen te plannen. Het spontane zit er niet echt meer in. Maar dat kan bijna ook niet anders nu bijna al mijn vriendinnen kinderen hebben en het door al onze drukke levens gewoon lastiger plannen is.

Nu de rust er weer wat meer is, heb ik ook weer wat meer rust om af en toe te bloggen denk ik. Maar, alleen als ik er zin in heb.

Dus wie weet, tot snel .En anders, tot ooit.

Liefs,
Fabienne