De roze wolk die “zwangerschapskwaaltjes” heet!

En toen was ik zwanger. Beetje bij beetje drong het tot me door. Maar in het begin bleef het een onwerkelijke gedachte. Er zit iets in je buik, maar ik merkte daar nog niets van en voelde me niet anders dan anders. Tot 1,5 week daarna. Toen begon de ellende. Ik kies bewust voor dit woord, want poeh! Wat voelde ik me ellendig! Hele dagen was ik kots- en kotsmisselijk. Ik werd misselijk wakker en ik ging misselijk naar bed. Zelfs midden in de nacht werd ik wakker van de misselijkheid! Twee weken lang rende ik op mijn werk om de haver klap naar de wc om te spugen. Mijn kinderwens was geen geheim, dus al snel ging er bij mijn collega’s natuurlijk een belletje rinkelen. Dus al bij 8 weken zwangerschap lichtte ik mijn bazin en collega’s in. Het was gewoon niet te verbergen.

Daarna ben ik 4 weken thuis gebleven. Ik kan je vertellen: Het waren 4 lange weken. Buiten de misselijkheid om voelde ik me ook een beetje depri. Ik zat “opgesloten” in huis, deed geen leuke dingen en ik kon dus ook echt niet genieten en voelde me mega schuldig naar de baby. Want ik moest toch blij zijn? Ik hoorde toch op een roze wolk te zitten? Nou, dat zat ik dus totaal niet. Die nomaliter zo vrolijke Fabienne, was nu totaal niet vrolijk. Iets wat voor Frank ook heel erg moeilijk was. Ik was kortaf, totaal niet gezellig en ja, ik heb best wel wat potjes zitten janken. (Sorry schat, ik heb het je soms echt moeilijk gemaakt!) Ik voelde me gewoon zo ontzettend klote en ondanks dat ik wel besefte dat ik er iets heel moois voor terug ging krijgen, kon zelfs die gedachte me niet blij maken.

Alles tegen de misselijkheid heb ik geprobeerd; cola, gemberthee, gemberpillen, ieder uur iets eten. Werkelijk niets hielp. Uiteindelijk heb ik Emesafene tabletten van de huisarts gekregen, die het spugen stopte, maar de misselijkheid bleef aanhouden.

Dinsdag 12 september zouden Frank en ik naar Lanzarote vliegen. Ik zag er mega tegenop. Misselijk in dat vliegtuig, de hele vakantie naar de klote. (ja, ik was echt een doemdenker die periode) Op de dag van vertrek zou ik precies 12 weken zwanger zijn, dus ergens hoopte ik dat het dan misschien over zou zijn. Het eerste trimester zou dan voorbij zijn en dan hopelijk ook alle bijbehorende kwaaltjes.

Vijf dagen voor ons vertrek ben ik naar een acupuncturist gegaan. Het was mijn laatste hoop. Er werden wat naaldjes in mijn rug gezet, in mijn armholtes en tussen mijn borsten en ik was dan wel 90 euro lichter, maar ik had er alles voor over. Ik was de misselijkheid zo zat! Baat het niet dan schaadt het niet dacht ik.

De avond na de sessie verergerde mijn klachten. Wat was ik ziek! Mijn maag deed de hele nacht ongelofelijk veel zeer en in totale paniek belde ik de volgende ochtend de acupuncturist op. Volgens hem zou dit waarschijnlijk de doorbraak zijn. Maar als het de dag erna nog zo erg zou zijn, dan mocht ik terugkomen. Maar toen opeens, ergens in de middag, voelde ik een soort van rare “ploep” in mijn buik. Bizar, maar de buikpijn was weg! En de misselijkheid ook! Wat was dat fijn! En het goede nieuws: de misselijkheid bleef weg, en is ook niet meer teruggekomen. Zou ik nu dan eindelijk kunnen gaan genieten??

En ja, het genieten begon; We hadden de 12 weken echo, waarop alles goed was en die dag erna gingen Frank en ik heerlijk op vakantie! Samen naar de zon! Ik maakte toen de misselijkheid verdwenen was pas voor de eerste keer foto’s van mijn buik en voelde me intens gelukkig! Eerlijk is eerlijk, ik moest wel wat wennen aan die buik hoor, maar ergens voelde ik me ook trots. Er groeit een baby in mij! Iets van mij en Frank samen. Dat is zo’n bijzonder gevoel! Ik besefte me hoeveel geluk ik had, dat ik zo snel zwanger ben geraakt en dat ik dit grote geluk mag beleven. Iets wat niet voor iedereen vanzelfsprekend is. En die weken van misselijkheid, die was ik alweer vergeten!

Tijdens de vakantie was ik af en toe wel wat duizelig maar dat wijdde ik aan de warmte. Verder voelde ik me prima, en genoot ik van onze vakantie. Toen we terugkwamen ging ik dan ook met nieuwe energie weer aan het werk! Voor mijn gevoel kon ik er weer helemaal tegenaan! Maar helaas, dat gevoel duurde slechts drie weken en daarna liep het toch allemaal wat anders dan ik van te voren in gedachte had. Ik viel wederom van mijn roze wolk, of nou ja, ik bungelde er wat aan…

Wil je weten hoe dat afliep? Dat lees je in mijn volgende blog!

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde