De roze wolk die “zwangerschapskwaaltjes” heet – DEEL 2

Morgen ben ik precies 21 weken zwanger! Vorige week hebben we de 20 weken echo gehad en alles was gelukkig helemaal goed met onze baby-boy! Hij is wel wat aan de zware kant, maar dat verbaasde ons niet zo heel erg, aangezien Frank 9,5 pond was bij zijn geboorte. Ja, je hoort het goed; 9,5 pond!
Ik probeer daar nog niet teveel over na te denken, want toen de echoscopist vertelde dat de baby ook een redelijk groot hoofd heeft, voelde ik een lichte paniek opkomen en dacht ik: “aiii, dat hoofd moet ik er straks dus wel uitpersen daar beneden he!? Hoe dan?!”
Ah fijn, dat zijn “zorgen” voor later. Of nou ja, ik moet me daar gewoon helemaal niet druk om maken! Die baby moet er toch uit, en het komt vast allemaal goed!

Maar zoals beloofd, zou mijn blog over mijn eerste trimester en al zijn bijbehorende zwangerschapskwaaltjes nog een vervolg krijgen. Want tsja, ook in het tweede trimester ben ik gezegend met zwangerschapskwaaltjes! Haha dit klinkt echt mega dramatisch!

Maar goed, waar het dus even de goede kant op leek te gaan, (de misselijkheid en de vermoeidheid waren verdwenen, Yesss!) werd ik helaas al snel daarna het “slachtoffer” van de zogeheten lage bloeddruk kwaal. Met duizeligheid en zelfs flauwvallen als gevolg.  De meeste kunnen zich er vast iets bij voorstellen, maar ik kan je vertellen dat dat flauwvallen dus echt geen pretje is. Daar zat ik dan; in een overvolle trein, in de spits, onderweg naar mijn werk. Minimaal 1,5 uur heen en 1,5 uur terug. Nou is kotsen in de trein bepaald geen pretje, maar flauwvallen zeker ook niet. Ik heb me werkelijk waar kapot geschaamd toen ik tot drie keer toe flauw viel in de trein. “Ja sorry, mensen ik ben zwanger, lage bloeddruk, dus ik werd even niet goed..” zei ik dan daarna overspoeld door een gevoel van schaamte. En ook al zijn je medetreinreizigers begripvol en helpen ze je ontzettend vriendelijk, dat gevoel van schaamte na het moment van flauwvallen, kan dan echt níemand bij je wegnemen.

Op mijn werk op het kinderdagverblijf had ik het nog redelijk onder controle. Als ik het flauwvallen aan voelde komen, ging ik snel even zitten met mijn hoofd tussen mijn benen, en kwam mijn lieve collega meteen met een glaasje water aanzetten! Ja, mijn collega’s waren ontzettend zorgzaam en lief voor me! Maar feit blijft dat er 16 kids van 3 jaar om je heen zijn, die van alles van je willen. (Wat logisch is!) Soms werd me dat gewoon echt teveel, dan merkte ik dat ik rust moest nemen. Maar dat is zó lastig als je op een kinderdagverblijf werkt. Eigenlijk niet te doen gewoon. Maar stoppen met werken? Nee, dat ging ik toch echt nog niet doen!

Maar al snel wist ik dat ik er wel aan toe móest geven. Mijn bazin was super begripvol en gaf me twee opties: óf vervroegd met verlof, óf nog een poging tot halve dagen werken op een buitenschoolse opvang. Ik koos voor de tweede optie. Ik vond het heel erg moeilijk om bij mijn vertrouwde groep van kindjes en collega’s weg te gaan, maar ik wist ook dat ik geen keuze had als ik wilde blijven werken. En dat wilde ik.
Twee weken heb ik op de buitenschoolse opvang gewerkt, maar eerlijk is eerlijk, ik wist dat kortere werkdagen mijn klachten niet zouden verminderen. Die lage bloeddruk en dat flauwvallen gaat niet weg wanneer je minder uur werkt. Maar ik wilde me er gewoon niet aan overgeven. No way dat ik ging stoppen met werken.

Tot die ene donderdag. Die hele week voelde ik me al niet top, maar toen ik weer bijna van mijn graadje ging op het werk, zeiden ook mijn nieuwe collega’s dat ik er beter mee kon stoppen. De locatiemanager van de buitenschoolse opvang heeft me daarna op de trein gezet en toen heb ik mijn bazin opgebeld om te zeggen dat het me gewoon niet ging lukken. Die maandag erop zat ik ’s morgens vroeg bij haar op kantoor. “Wanneer ga jij nou eindelijk eens voor jezelf en die baby kiezen?” begon ze het gesprek. “NU!” zei ik vol overgave. En daar stopte het. Een heel weekend vol tranen en reality-checks had ik ervoor nodig gehad om tot die conclusie te komen. Ik wist dat ik er niemand een plezier mee deed om te blijven werken. Het was een fijn gesprek, en ik heb nog even een afscheidsrondje gemaakt bij mijn collega’s en toen ben ik naar huis gegaan. Ik heb twee dagen alleen maar gehuild. Ik voelde me verschrikkelijk. Een mietje. Nutteloos. En daarnaast had ik geen idee hoe ik mijn dagen zou moeten invullen.

Ik ben nu twee weken verder. En ik heb er inmiddels vrede mee, dat ik met vervroegd verlof ben. Ik ben er niet trots op, zeer zeker niet, want ergens voelt het nog steeds als een soort van falen, maar het is goed zo. Ik zei steeds tegen mezelf dat als ik een baan op kantoor, dichterbij huis had gehad, ik waarschijnlijk nog gewoon gewerkt had, maar die gedachte probeer ik los te laten. Ik kan het niet veranderen, de situatie is zoals ie is, en de duizeligheid is er nog steeds helaas. Dus ik luister naar mijn lichaam en doe het rustig aan.
En dat is oké. Ik ben me er ontzettend van bewust hoe bijzonder het is om zwanger te mogen zijn, en verder mag ik ook niet klagen, want lichamelijk voel ik me buiten de duizeligheid top! Ik heb (nog) geen rug- of bekkenklachten, en doe ook in het huishouden nog alles. Wel met een slakkentempo, maar alles lukt nog prima!

Ik sta iedere ochtend rond 8.00uur op en maak dan een to-do lijstje voor mezelf. Daar zet ik dingen op die ik hier in huis of vanachter mijn laptop kan doen. De boodschappen laat ik thuis bezorgen. En zo nu en dan onderneem ik wat met mijn vriendinnen. Dit klinkt misschien heel dom, maar iets ondernemen doe ik alleen met iemand anders erbij, omdat er dan iemand is waar ik me fijn en veilig bij voel, die me eventueel op kan vangen als ik dan toch weer een keer flauwval. Autorijden doe ik ook niet meer, dus soms ben ik wel wat beperkt. Ik kan dan alleen weg als Frank me af wil zetten of als iemand anders me op komt halen. Maar ook dat is prima, en ook daar raak je aan gewend.

Mijn zwangerschap is inmiddels alweer over de helft en ik probeer zoveel mogelijk te genieten. Zo bijzonder als ik ’s ochtends wakker word en de baby voel schoppen. Dan voel ik me intens gelukkig! En de tijd vliegt! Over 4 maanden zijn we gewoon een gezin van drie! Daar begin ik me steeds meer op te verheugen!

Ik wil me binnenkort wat meer gaan verdiepen in de bevalling; ademhalingstechnieken, ontspanningsoefeningen en dat soort dingen. Dus mocht je tips hebben? Let me know!

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde