De roze wolk die “zwangerschapskwaaltjes” heet – DEEL 2

Morgen ben ik precies 21 weken zwanger! Vorige week hebben we de 20 weken echo gehad en alles was gelukkig helemaal goed met onze baby-boy! Hij is wel wat aan de zware kant, maar dat verbaasde ons niet zo heel erg, aangezien Frank 9,5 pond was bij zijn geboorte. Ja, je hoort het goed; 9,5 pond!
Ik probeer daar nog niet teveel over na te denken, want toen de echoscopist vertelde dat de baby ook een redelijk groot hoofd heeft, voelde ik een lichte paniek opkomen en dacht ik: “aiii, dat hoofd moet ik er straks dus wel uitpersen daar beneden he!? Hoe dan?!”
Ah fijn, dat zijn “zorgen” voor later. Of nou ja, ik moet me daar gewoon helemaal niet druk om maken! Die baby moet er toch uit, en het komt vast allemaal goed!

Maar zoals beloofd, zou mijn blog over mijn eerste trimester en al zijn bijbehorende zwangerschapskwaaltjes nog een vervolg krijgen. Want tsja, ook in het tweede trimester ben ik gezegend met zwangerschapskwaaltjes! Haha dit klinkt echt mega dramatisch!

Maar goed, waar het dus even de goede kant op leek te gaan, (de misselijkheid en de vermoeidheid waren verdwenen, Yesss!) werd ik helaas al snel daarna het “slachtoffer” van de zogeheten lage bloeddruk kwaal. Met duizeligheid en zelfs flauwvallen als gevolg.  De meeste kunnen zich er vast iets bij voorstellen, maar ik kan je vertellen dat dat flauwvallen dus echt geen pretje is. Daar zat ik dan; in een overvolle trein, in de spits, onderweg naar mijn werk. Minimaal 1,5 uur heen en 1,5 uur terug. Nou is kotsen in de trein bepaald geen pretje, maar flauwvallen zeker ook niet. Ik heb me werkelijk waar kapot geschaamd toen ik tot drie keer toe flauw viel in de trein. “Ja sorry, mensen ik ben zwanger, lage bloeddruk, dus ik werd even niet goed..” zei ik dan daarna overspoeld door een gevoel van schaamte. En ook al zijn je medetreinreizigers begripvol en helpen ze je ontzettend vriendelijk, dat gevoel van schaamte na het moment van flauwvallen, kan dan echt níemand bij je wegnemen.

Op mijn werk op het kinderdagverblijf had ik het nog redelijk onder controle. Als ik het flauwvallen aan voelde komen, ging ik snel even zitten met mijn hoofd tussen mijn benen, en kwam mijn lieve collega meteen met een glaasje water aanzetten! Ja, mijn collega’s waren ontzettend zorgzaam en lief voor me! Maar feit blijft dat er 16 kids van 3 jaar om je heen zijn, die van alles van je willen. (Wat logisch is!) Soms werd me dat gewoon echt teveel, dan merkte ik dat ik rust moest nemen. Maar dat is zó lastig als je op een kinderdagverblijf werkt. Eigenlijk niet te doen gewoon. Maar stoppen met werken? Nee, dat ging ik toch echt nog niet doen!

Maar al snel wist ik dat ik er wel aan toe móest geven. Mijn bazin was super begripvol en gaf me twee opties: óf vervroegd met verlof, óf nog een poging tot halve dagen werken op een buitenschoolse opvang. Ik koos voor de tweede optie. Ik vond het heel erg moeilijk om bij mijn vertrouwde groep van kindjes en collega’s weg te gaan, maar ik wist ook dat ik geen keuze had als ik wilde blijven werken. En dat wilde ik.
Twee weken heb ik op de buitenschoolse opvang gewerkt, maar eerlijk is eerlijk, ik wist dat kortere werkdagen mijn klachten niet zouden verminderen. Die lage bloeddruk en dat flauwvallen gaat niet weg wanneer je minder uur werkt. Maar ik wilde me er gewoon niet aan overgeven. No way dat ik ging stoppen met werken.

Tot die ene donderdag. Die hele week voelde ik me al niet top, maar toen ik weer bijna van mijn graadje ging op het werk, zeiden ook mijn nieuwe collega’s dat ik er beter mee kon stoppen. De locatiemanager van de buitenschoolse opvang heeft me daarna op de trein gezet en toen heb ik mijn bazin opgebeld om te zeggen dat het me gewoon niet ging lukken. Die maandag erop zat ik ’s morgens vroeg bij haar op kantoor. “Wanneer ga jij nou eindelijk eens voor jezelf en die baby kiezen?” begon ze het gesprek. “NU!” zei ik vol overgave. En daar stopte het. Een heel weekend vol tranen en reality-checks had ik ervoor nodig gehad om tot die conclusie te komen. Ik wist dat ik er niemand een plezier mee deed om te blijven werken. Het was een fijn gesprek, en ik heb nog even een afscheidsrondje gemaakt bij mijn collega’s en toen ben ik naar huis gegaan. Ik heb twee dagen alleen maar gehuild. Ik voelde me verschrikkelijk. Een mietje. Nutteloos. En daarnaast had ik geen idee hoe ik mijn dagen zou moeten invullen.

Ik ben nu twee weken verder. En ik heb er inmiddels vrede mee, dat ik met vervroegd verlof ben. Ik ben er niet trots op, zeer zeker niet, want ergens voelt het nog steeds als een soort van falen, maar het is goed zo. Ik zei steeds tegen mezelf dat als ik een baan op kantoor, dichterbij huis had gehad, ik waarschijnlijk nog gewoon gewerkt had, maar die gedachte probeer ik los te laten. Ik kan het niet veranderen, de situatie is zoals ie is, en de duizeligheid is er nog steeds helaas. Dus ik luister naar mijn lichaam en doe het rustig aan.
En dat is oké. Ik ben me er ontzettend van bewust hoe bijzonder het is om zwanger te mogen zijn, en verder mag ik ook niet klagen, want lichamelijk voel ik me buiten de duizeligheid top! Ik heb (nog) geen rug- of bekkenklachten, en doe ook in het huishouden nog alles. Wel met een slakkentempo, maar alles lukt nog prima!

Ik sta iedere ochtend rond 8.00uur op en maak dan een to-do lijstje voor mezelf. Daar zet ik dingen op die ik hier in huis of vanachter mijn laptop kan doen. De boodschappen laat ik thuis bezorgen. En zo nu en dan onderneem ik wat met mijn vriendinnen. Dit klinkt misschien heel dom, maar iets ondernemen doe ik alleen met iemand anders erbij, omdat er dan iemand is waar ik me fijn en veilig bij voel, die me eventueel op kan vangen als ik dan toch weer een keer flauwval. Autorijden doe ik ook niet meer, dus soms ben ik wel wat beperkt. Ik kan dan alleen weg als Frank me af wil zetten of als iemand anders me op komt halen. Maar ook dat is prima, en ook daar raak je aan gewend.

Mijn zwangerschap is inmiddels alweer over de helft en ik probeer zoveel mogelijk te genieten. Zo bijzonder als ik ’s ochtends wakker word en de baby voel schoppen. Dan voel ik me intens gelukkig! En de tijd vliegt! Over 4 maanden zijn we gewoon een gezin van drie! Daar begin ik me steeds meer op te verheugen!

Ik wil me binnenkort wat meer gaan verdiepen in de bevalling; ademhalingstechnieken, ontspanningsoefeningen en dat soort dingen. Dus mocht je tips hebben? Let me know!

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde

De roze wolk die “zwangerschapskwaaltjes” heet!

En toen was ik zwanger. Beetje bij beetje drong het tot me door. Maar in het begin bleef het een onwerkelijke gedachte. Er zit iets in je buik, maar ik merkte daar nog niets van en voelde me niet anders dan anders. Tot 1,5 week daarna. Toen begon de ellende. Ik kies bewust voor dit woord, want poeh! Wat voelde ik me ellendig! Hele dagen was ik kots- en kotsmisselijk. Ik werd misselijk wakker en ik ging misselijk naar bed. Zelfs midden in de nacht werd ik wakker van de misselijkheid! Twee weken lang rende ik op mijn werk om de haver klap naar de wc om te spugen. Mijn kinderwens was geen geheim, dus al snel ging er bij mijn collega’s natuurlijk een belletje rinkelen. Dus al bij 8 weken zwangerschap lichtte ik mijn bazin en collega’s in. Het was gewoon niet te verbergen.

Daarna ben ik 4 weken thuis gebleven. Ik kan je vertellen: Het waren 4 lange weken. Buiten de misselijkheid om voelde ik me ook een beetje depri. Ik zat “opgesloten” in huis, deed geen leuke dingen en ik kon dus ook echt niet genieten en voelde me mega schuldig naar de baby. Want ik moest toch blij zijn? Ik hoorde toch op een roze wolk te zitten? Nou, dat zat ik dus totaal niet. Die nomaliter zo vrolijke Fabienne, was nu totaal niet vrolijk. Iets wat voor Frank ook heel erg moeilijk was. Ik was kortaf, totaal niet gezellig en ja, ik heb best wel wat potjes zitten janken. (Sorry schat, ik heb het je soms echt moeilijk gemaakt!) Ik voelde me gewoon zo ontzettend klote en ondanks dat ik wel besefte dat ik er iets heel moois voor terug ging krijgen, kon zelfs die gedachte me niet blij maken.

Alles tegen de misselijkheid heb ik geprobeerd; cola, gemberthee, gemberpillen, ieder uur iets eten. Werkelijk niets hielp. Uiteindelijk heb ik Emesafene tabletten van de huisarts gekregen, die het spugen stopte, maar de misselijkheid bleef aanhouden.

Dinsdag 12 september zouden Frank en ik naar Lanzarote vliegen. Ik zag er mega tegenop. Misselijk in dat vliegtuig, de hele vakantie naar de klote. (ja, ik was echt een doemdenker die periode) Op de dag van vertrek zou ik precies 12 weken zwanger zijn, dus ergens hoopte ik dat het dan misschien over zou zijn. Het eerste trimester zou dan voorbij zijn en dan hopelijk ook alle bijbehorende kwaaltjes.

Vijf dagen voor ons vertrek ben ik naar een acupuncturist gegaan. Het was mijn laatste hoop. Er werden wat naaldjes in mijn rug gezet, in mijn armholtes en tussen mijn borsten en ik was dan wel 90 euro lichter, maar ik had er alles voor over. Ik was de misselijkheid zo zat! Baat het niet dan schaadt het niet dacht ik.

De avond na de sessie verergerde mijn klachten. Wat was ik ziek! Mijn maag deed de hele nacht ongelofelijk veel zeer en in totale paniek belde ik de volgende ochtend de acupuncturist op. Volgens hem zou dit waarschijnlijk de doorbraak zijn. Maar als het de dag erna nog zo erg zou zijn, dan mocht ik terugkomen. Maar toen opeens, ergens in de middag, voelde ik een soort van rare “ploep” in mijn buik. Bizar, maar de buikpijn was weg! En de misselijkheid ook! Wat was dat fijn! En het goede nieuws: de misselijkheid bleef weg, en is ook niet meer teruggekomen. Zou ik nu dan eindelijk kunnen gaan genieten??

En ja, het genieten begon; We hadden de 12 weken echo, waarop alles goed was en die dag erna gingen Frank en ik heerlijk op vakantie! Samen naar de zon! Ik maakte toen de misselijkheid verdwenen was pas voor de eerste keer foto’s van mijn buik en voelde me intens gelukkig! Eerlijk is eerlijk, ik moest wel wat wennen aan die buik hoor, maar ergens voelde ik me ook trots. Er groeit een baby in mij! Iets van mij en Frank samen. Dat is zo’n bijzonder gevoel! Ik besefte me hoeveel geluk ik had, dat ik zo snel zwanger ben geraakt en dat ik dit grote geluk mag beleven. Iets wat niet voor iedereen vanzelfsprekend is. En die weken van misselijkheid, die was ik alweer vergeten!

Tijdens de vakantie was ik af en toe wel wat duizelig maar dat wijdde ik aan de warmte. Verder voelde ik me prima, en genoot ik van onze vakantie. Toen we terugkwamen ging ik dan ook met nieuwe energie weer aan het werk! Voor mijn gevoel kon ik er weer helemaal tegenaan! Maar helaas, dat gevoel duurde slechts drie weken en daarna liep het toch allemaal wat anders dan ik van te voren in gedachte had. Ik viel wederom van mijn roze wolk, of nou ja, ik bungelde er wat aan…

Wil je weten hoe dat afliep? Dat lees je in mijn volgende blog!

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde

Hoera! Ik word mama!

Even een kleine throwback naar waar en wanneer het allemaal begon:

19 juli 2017, ik was al een paar dagen overtijd, en twijfelde of ik wel of niet een test moest doen, of dat ik toch nog even een paar dagen moest afwachten. Ik had thuis nog zo’n luxe test liggen, waarbij je al tot 6 dagen voor je menstruatie kunt zien of je wel of niet zwanger bent, maar Frank was net de deur uit en ik had eigenlijk ook geen zin in een teleurstelling. Ik was pas net twee maanden met de pil gestopt (na 14 jaar!) dus de kans zou toch niet zo groot zijn. Maar die test bleef me maar aanstaren.

Enkele tellen later rukte ik de verpakking van de test en plaste ik op het staafje. Shit, dacht ik. Zit ik hier in mijn eentje, zonder Frank. Hij mist dit speciale moment zo meteen! Paniek! Maar al snel verscheen er één dikke roze streep. Jup, eentje maar. Dus helaas, niet zwanger. Het was ook te mooi om waar te zijn. Toch wat teleurgesteld liep ik naar beneden.

Een paar minuten later liep ik terug naar boven, want ik bedacht me dat de test daar nog steeds lag, ik pakte ‘m op, om ‘m in de prullenbak te gooien, maar toen viel mijn oog op een toch wel duidelijk zichtbaar tweede streepje. “WAAAAAAAT?? Huh? Twee streepjes! Zwanger?! Huh?! Wat?!”
Oke, ik wist een paar tellen even niet waar ik het zoeken moest en barstte in tranen uit. Eenmaal bekomen van de schrik sprintte ik naar de Action om een zo’n goedkoop mogelijke test te halen. Ik bedacht me dat als die test ook een positief resultaat zou hebben, het dan echt wel zo zou zijn. Dan zou ik echt zwanger zijn! Dus weer thuis herhaalde ik het test-riedeltje en jawel hoor: Ook hier twee streepjes! Wat was ik blij, maar ik was alleen. Niemand om deze vreugde mee te delen! Het was pas 10 uur ’s ochtends, Frank zat op zijn werk en hem het grote nieuws over de telefoon vertellen vond ik geen optie, dus er zat niets anders op dan te wachten tot vriendlief thuiskwam.

Dat leek een eeuwigheid te duren! Om mezelf bezig te houden bedacht ik me, dat het wel leuk zou zijn om het babynieuws op een leuke en verrassende manier te brengen, dus ik fietste naar de winkel en kocht een grijs rompertje, berekende de uitgerekende datum en schreef deze thuis op een whiteboard kalender. Die hing ik samen op in onze slaapkamer. En toen eindelijk was het moment daar; Frank kwam thuis. Ik was natuurlijk ontzettend zenuwachtig en wilde het nieuws het liefst meteen in zijn oren schreeuwen zodra de voordeur openging. Maar ik zei zo rustig mogelijk: “Kijk ff op de slaapkamer, ik heb een cadeautje voor je.” Frank liep naar boven en zag de romper en het whiteboard. “Neeeeeee, krijgen we een baby??” Hij was net als ik super blij en verrast! Wat een bijzonder moment van ons samen was het! Ik krijg een smile van oor tot oor wanneer ik er weer aan terug denk.

Een baby. Er komt gewoon een baby! Dat was dus het begin van ons nieuwe avontuur. We worden een gezin! Mega spannend, maar we hebben er zo ontzettend veel zin in!

Inmiddels ben ik bijna 20 weken zwanger en in de volgende blog neem ik jullie mee naar die eerste paar weken.
Zit ik op die zogeheten “roze wolk” of ben ik er kei en kei hard van afgedonderd? Je leest het in mijn volgende blog! 😉

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde