Mijn bevallingsverhaal

Op 21 maart had ik controle bij de verloskundige. Ik was 39 weken en 1 dag zwanger en er eigenlijk al een tijdje best wel een beetje klaar mee. Ik had al weken voorweeën en vroeg me af of ik niet alvast gestript kon worden.

Eenmaal aangekomen bij de verloskundige gooide ik mijn verzoek meteen op tafel, om vrijwel meteen teleurgesteld te worden. Strippen doen ze pas vanaf 41 weken, dus ik moest toch echt nog even geduldig afwachten. Ik vraag mijn verloskundige of ze dan in ieder geval even wil kijken of ik al iets van ontsluiting heb, aangezien ik al zolang voorweeën heb. Ze gaat akkoord, ik ga liggen en de verloskundig voelt en kijkt verbaasd op; ik heb al 2 cm ontsluiting en mijn baarmoeder is al helemaal verweekt. “Nou, ik doe het wel even stiekem dan, dat strippen” zegt ze lachend. Ik ben helemaal in mijn nopjes. Laat dat strippen maar beginnen! Ik had van te voren van wat mensen gehoord dat strippen nogal vervelend is en pijn doet, maar dat vond ik wel meevallen. Het is een beetje een gek, ietwat vervelend gevoel maar ik vond het vooral een beetje Akward, dat geroer in je pun.😉

Nog geen 5 min nadat Frank en ik bij de verloskundige weggingen voelde ik het rommelen. We haalden een patatje en ook in de friettent bleef het rommelen aanhouden. Zou het dan begonnen zijn? De hele avond rommelde het verder. Ik kan het moeilijk beschrijven maar het leek een beetje op het gevoel alsof ik ongesteld moest worden, maar ik kon het ook niet echt timen ofzo. Er zat nul regelmaat in. ’s Avonds rond een uur of 11 zwakte het gevoel weer af. Ik ben gaan slapen en de volgende ochtend was de rust weer wedergekeerd. Wat een teleurstelling zeg! Ik dacht dus echt dat het begonnen was!

De volgende dag bleef het rustig maar toch belde ik tegen de avond voor de zekerheid mijn moeder, die ook bij de bevalling zou zijn, omdat ze de volgende dag een cursus in Utrecht zou hebben, en er dan maar alvast zou zijn mocht het nou toch nog vannacht beginnen. Mijn moeder woont namelijk in Limburg. Dus tegen de avond arriveerde mijn moeder.

Rond 21.00uur gingen mijn moeder en ik naar bed, ik was moe en ik dacht dat een beetje slaap wel fijn zou zijn, stel het zou alsnog beginnen. Frank zou beneden op de bank slapen. Ik denk dat we nog geen kwartier in bed lagen toen ik het gevoel had dat het opnieuw begon te rommelen. Het leek op een wee, ik voelde een begin, een kleine piek en toen ebde het weer weg. Maar echt pijn-pijn deed het niet. Zo kwamen er 4 om het kwartier. Mijn moeder had namelijk de timer gepakt. Slapen lukte niet meer, dus toen toch maar naar beneden gegaan om te blijven timen.

Toen zaten er al snel nog maar 7 minuten tussen. Maar ik had het alsnog prima onder controle en twijfelde nog steeds of het überhaupt wel weeën waren. Toch maar de verloskundige gebeld. Die vond me nog zo rustig dat ze zich niet kon voorstellen dat het al echt begonnen was dus ik mocht terugbellen als de weeën een uur lang om de 5 minuten zouden zijn. Ik had nog niet opgehangen of er zaten 5 minuten tussen. Maar nog steeds alles onder controle. Ik hoorde steeds dat stemmetje in mijn hoofd met de zin die ik al heel vaak van meerder mensen had gehoord: “als je weeën begonnen zijn dan weet je het wel, dat is overduidelijk”. Nou ik twijfelde nog steeds! Ondertussen mijn hkm vriendinnetje Cyn nog zitten appen met de vraag hoe het nou voelt zo’n wee. Zij was vier weken daarvoor bevallen en twijfelde zelf in het begin ook of het begonnen was. Maar goed, de twijfel hield nog even aan.

Na een uur lang om de 5 minuten een wee, besefte ik wel dat het toch echt wel was begonnen en ik vond het eigenlijk wel fijn dat ik het nog zo goed aankon. Dat gaf wel hoop. Frank belde de verloskundige en 45 minuten later stond ze met een stagiaire op de stoep.

Haar woorden: “Als ik zo naar jou kijk dan denk ik niet dat je al in de actieve fase zit, aangezien je nog zo relaxed bent, maar ik zal je even toucheren. Hellup! Ik zat al op 6 cm ontsluiting! Lichte paniek! Ik wilde namelijk zo snel mogelijk naar het ziekenhuis want thuis bevallen zag ik echt niet zitten! Dus hup, de auto in op weg naar het ziekenhuis!

Ik had van te voren aangegeven dat ik openstond voor een bad-bevalling, dus dat als er een kamer met bad vrij was,  ik me graag aanbevolen hield. Nou en die was er. Voordat ik het wist lag ik in een heerlijk warm bad. De stagiaire en mijn moeder hielden mijn hoofd lekker koel met washandjes en tussendoor pufte ik de weeën weg terwijl ik Frank zijn hand vasthield. Toen kwam er even een moment dat ik er klaar mee was en vroeg ik om een ruggenprik, ik was moe en had er geen zin meer in, maar toen de wee voorbij was, was ik gelukkig nog helder genoeg om er weer van af te zien. Ik wilde het namelijk erg graag zonder pijnstilling doen.

Na twee uur in bad merkte ik dat ik mijn warmte niet meer weg kreeg, ook met koude washandjes niet meer. Ik voelde me koortsig en wilde uit bad. Op het moment dat ik opstond riep ik heel hard dat ik moest poepen! Ik voelde aan alles dat de baby eruit wilde.

De verloskundige zei dat het bijna niet zo snel kon gaan bij een eerste bevalling en dat ze me over een uur weer zou toucheren. Dus ik ging terug op bed liggen maar bleef die ontzettende aandrang voelen. Ik denk dat ik wel 30 keer geroepen heb dat ik toch echt moest poepen! Haha!

Omdat ik nog steeds warm voelde en het er op leek dat ik koorts had ging de verloskundige me temperaturen, en gelukkig toen toch maar meteen ook even toucheren. Bam! 10cm! Ik mocht beginnen met persen!

Maar al snel merkte ik dat er iets niet klopte; óf mijn persweeën waren niet sterk genoeg óf ik was te moe om te persen. Maar ik merkte dat iedere pers die ik deed nauwelijks effect had. Maar mijn verloskundige bleef vertrouwen in me hebben. We gingen dit samen doen. Zo fijn die steun. Ook Frank was een grote steun. Hij was zo relaxed en lief voor me. Maar je zit toch vooral in je eigen wereld. Jij bent degene die deze klus moet klaren.

Een uur en 45 minuten heb ik geperst. Maar toen moesten ze me toch overdragen aan de verloskundigen in het ziekenhuis. Conclusie: het ging me niet lukken zonder weeën opwekkers. De weeën waren niet sterk genoeg.

En die overdracht naar de verloskundigen in het ziekenhuis is het enige aan mijn bevalling wat ik als “negatief” heb ervaren. Wat duurde dat lang! Het duurde bijna een uur voor ik het infuus kreeg en ik mocht in dat uur absoluut niet persen. HOE DAN?! Als alles in je lichaam zegt dat dat kind er zo snel mogelijk uit moet en er iemand aan de zijkant steeds zegt dat je niet mag persen. Wat een hel vond ik dat! Voor mijn gevoel heb ik toen de hele boel bij elkaar geschreeuwd! Gelukkig bleek dat achteraf niet zo te zijn. En toen het infuus er eenmaal inzat, voelde ik de weeën meteen sterker worden en mocht ik eindelijk weer volle bak gaan persen. Maar ik was kapot! Ik had gewoonweg geen energie meer. Na een uur riep ik dat het me niet meer lukte, ik wist gewoon niet waar ik de energie vandaan moest halen, ik was al bijna 4 uur aan het persen!

Vic zijn hartslag daalde en ik hoorde iemand roepen dat ze de gynaecoloog gingen halen en dat Vic er binnen 20 minuten uit moest zijn. Shit, dit wil ik niet. De beste man kwam binnen en het enige wat ik dacht was: “Ik ben zo ver gekomen, en heb het nu helemaal zelf gedaan, ik wil het nu ook afmaken”. Dus ik zei tegen de gynaecoloog dat hij helemaal niks ging doen, en ik het echt nog wel even zelf ging afmaken! (Als bevallende vrouw mag je best bazig zijn, hihi) Waarop de gynaecoloog een beetje gniffelend op het bankje naast mijn bed ging zitten. 😉

De verloskundige zei streng: “Fabienne, als je het echt perse zelf wilt doen moet je nu alles geven wat je hebt, dit is de laatste kans, het is nog hooguit 10 keer persen en dan is hij er! Anders moet de gynaecoloog je een handje helpen met de vacuümpomp”.
Wat er dan met je gebeurt, dat begrijp ik nog steeds niet, het zal oerkracht zijn, maar ik gaf alles, maar dan ook alles wat ik in me had! En na 5 keer persen werd Vic op mijn borst gelegd. Ons Jochie. Eindelijk daar.

Beduusd van alles wat er zojuist gebeurd was en vol trots en heel veel adrenaline keek ik naar hem en naar Frank. Dit hadden we toch even mooi geflikt. Dit knappe mannetje is van ons. We zijn een gezin.

En ik besefte: Ons avontuur als papa en mama gaat nu echt beginnen…

“We are pregnant”

Afgelopen zondag ben ik met mijn vriendinnetje Leonie naar het “We are pregnant event” geweest. Ik had via Instagram al hele positieve reacties gelezen en Leonie had kaartjes gewonnen via momtalk.nl, en aangezien het plaatsvond in de werkspoor kathedraal waar ik praktisch om de hoek woon, moesten we natuurlijk wel even een kijkje nemen!

Dus, rolletje drop in de tas tegen de duizeligheid en omdat ik in “mijn toestand” liever niet fiets, kwam Leonie me heel luxe thuis ophalen. (Het is echt maar 5 min bij mijn huis vandaan! haha)

De locatie was sowieso top, en er stonden ook echt zóveel leuke kraampjes van toffe merken! Leo en ik hadden meteen zin om te shoppen! Maar bij binnenkomst kreeg ik dus heel fijn meteen een vervelend duizeling aanvalletje, dus we besloten om eerst maar even te gaan zitten en bestelde een koffietje en een heerlijke cheesecake-brownie! Daarna voelde ik me gelukkig weer wat beter dus konden we de kraampjes afstruinen. We maakten overal een gezellig praatje en we kwamen mom-vlogger Jennifer Rijs tegen (blogbyjenn.nl) die Leo en ik al een hele tijd volgen op Instagram. Dus het was leuk om elkaar eens een keer in levende lijve te zien en te spreken!

Ook hebben we deelgenomen aan een leerzame lezing van Anki van Zilverblauw.nl. Zij heeft een boek geschreven over fotograferen met je smartphone en deelde een paar handige tricks en tips.

Maar van dat struinen en luisteren wordt je als zwangere moeke natuurlijk moe en hongerig, dus als afsluiter hebben we nog genoten van een heerlijk patatje!

Daarna heeft Leo me weer thuis afgezet en heb ik de rest van de zondag heerlijk lui op de bank doorgebracht.

Kortom, een fijne zondag en een leuk event! Volgend jaar zijn we er zeker weer bij!

Ik sluit deze blog af met een aantal leuke webshops die ik voor jullie op een rijtje heb gezet van merken die ikzelf erg leuk vond:

  • Voor super toffe hoezen om je Maxi-Cosi te pimpen: sibble.nl
  • Voor hippe geboortekaartjes: studionoukkaartjes.com of www.tsjipgeboortekaartjes.nll
  • Voor hippe boxkleden, slaapzakjes, aankleedkussenhoezen: meycobaby.com
  • Voor de leukste lekkernijen zoals taartjes en koekjes voor een babyshower of bijvoorbeeld eerste verjaardag van je baby: sprinklesbakery.nl
  • En waar ik dus echt fan van ben, en ook zeker eentje van ga aanschaffen zijn de tuck-in lakentjes en dekentjes van witlofforkids.com
    Dat vind ik dus echt een geniale uitvinding! Makkelijk, snel, maar op een veilige manier je wieg of ledikant opmaken! En super hippe printjes!

Liefs, Fabiënne
@fabulouslittleblonde

De roze wolk die “zwangerschapskwaaltjes” heet!

En toen was ik zwanger. Beetje bij beetje drong het tot me door. Maar in het begin bleef het een onwerkelijke gedachte. Er zit iets in je buik, maar ik merkte daar nog niets van en voelde me niet anders dan anders. Tot 1,5 week daarna. Toen begon de ellende. Ik kies bewust voor dit woord, want poeh! Wat voelde ik me ellendig! Hele dagen was ik kots- en kotsmisselijk. Ik werd misselijk wakker en ik ging misselijk naar bed. Zelfs midden in de nacht werd ik wakker van de misselijkheid! Twee weken lang rende ik op mijn werk om de haver klap naar de wc om te spugen. Mijn kinderwens was geen geheim, dus al snel ging er bij mijn collega’s natuurlijk een belletje rinkelen. Dus al bij 8 weken zwangerschap lichtte ik mijn bazin en collega’s in. Het was gewoon niet te verbergen.

Daarna ben ik 4 weken thuis gebleven. Ik kan je vertellen: Het waren 4 lange weken. Buiten de misselijkheid om voelde ik me ook een beetje depri. Ik zat “opgesloten” in huis, deed geen leuke dingen en ik kon dus ook echt niet genieten en voelde me mega schuldig naar de baby. Want ik moest toch blij zijn? Ik hoorde toch op een roze wolk te zitten? Nou, dat zat ik dus totaal niet. Die nomaliter zo vrolijke Fabienne, was nu totaal niet vrolijk. Iets wat voor Frank ook heel erg moeilijk was. Ik was kortaf, totaal niet gezellig en ja, ik heb best wel wat potjes zitten janken. (Sorry schat, ik heb het je soms echt moeilijk gemaakt!) Ik voelde me gewoon zo ontzettend klote en ondanks dat ik wel besefte dat ik er iets heel moois voor terug ging krijgen, kon zelfs die gedachte me niet blij maken.

Alles tegen de misselijkheid heb ik geprobeerd; cola, gemberthee, gemberpillen, ieder uur iets eten. Werkelijk niets hielp. Uiteindelijk heb ik Emesafene tabletten van de huisarts gekregen, die het spugen stopte, maar de misselijkheid bleef aanhouden.

Dinsdag 12 september zouden Frank en ik naar Lanzarote vliegen. Ik zag er mega tegenop. Misselijk in dat vliegtuig, de hele vakantie naar de klote. (ja, ik was echt een doemdenker die periode) Op de dag van vertrek zou ik precies 12 weken zwanger zijn, dus ergens hoopte ik dat het dan misschien over zou zijn. Het eerste trimester zou dan voorbij zijn en dan hopelijk ook alle bijbehorende kwaaltjes.

Vijf dagen voor ons vertrek ben ik naar een acupuncturist gegaan. Het was mijn laatste hoop. Er werden wat naaldjes in mijn rug gezet, in mijn armholtes en tussen mijn borsten en ik was dan wel 90 euro lichter, maar ik had er alles voor over. Ik was de misselijkheid zo zat! Baat het niet dan schaadt het niet dacht ik.

De avond na de sessie verergerde mijn klachten. Wat was ik ziek! Mijn maag deed de hele nacht ongelofelijk veel zeer en in totale paniek belde ik de volgende ochtend de acupuncturist op. Volgens hem zou dit waarschijnlijk de doorbraak zijn. Maar als het de dag erna nog zo erg zou zijn, dan mocht ik terugkomen. Maar toen opeens, ergens in de middag, voelde ik een soort van rare “ploep” in mijn buik. Bizar, maar de buikpijn was weg! En de misselijkheid ook! Wat was dat fijn! En het goede nieuws: de misselijkheid bleef weg, en is ook niet meer teruggekomen. Zou ik nu dan eindelijk kunnen gaan genieten??

En ja, het genieten begon; We hadden de 12 weken echo, waarop alles goed was en die dag erna gingen Frank en ik heerlijk op vakantie! Samen naar de zon! Ik maakte toen de misselijkheid verdwenen was pas voor de eerste keer foto’s van mijn buik en voelde me intens gelukkig! Eerlijk is eerlijk, ik moest wel wat wennen aan die buik hoor, maar ergens voelde ik me ook trots. Er groeit een baby in mij! Iets van mij en Frank samen. Dat is zo’n bijzonder gevoel! Ik besefte me hoeveel geluk ik had, dat ik zo snel zwanger ben geraakt en dat ik dit grote geluk mag beleven. Iets wat niet voor iedereen vanzelfsprekend is. En die weken van misselijkheid, die was ik alweer vergeten!

Tijdens de vakantie was ik af en toe wel wat duizelig maar dat wijdde ik aan de warmte. Verder voelde ik me prima, en genoot ik van onze vakantie. Toen we terugkwamen ging ik dan ook met nieuwe energie weer aan het werk! Voor mijn gevoel kon ik er weer helemaal tegenaan! Maar helaas, dat gevoel duurde slechts drie weken en daarna liep het toch allemaal wat anders dan ik van te voren in gedachte had. Ik viel wederom van mijn roze wolk, of nou ja, ik bungelde er wat aan…

Wil je weten hoe dat afliep? Dat lees je in mijn volgende blog!

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde