Zwangerschaps-update!

Hoi lieve allemaal,

Bij deze even een update; Inmiddels ben ik alweer 24 weken en twee dagen zwanger, en met mijn “gezondheid” lijkt het de goede kant op te gaan! De duizeligheid neemt af, en of dit nu komt omdat mijn bloeddruk minder laag is, of omdat de rust gewoon heel goed is voor mijn lichaam, dat weet ik niet zo goed, maar ik voel me weer een stuk beter! En dat is zó fijn!

Ook heb ik een fijn eetritme gevonden waardoor ik nog nauwelijks last heb van brandend maagzuur of een vol gevoel. Ik was namelijk de laatste twee weken steeds weer ontzettend misselijk na een maaltijd, en raakte dan lichtelijk in paniek, omdat ik bang was dat het overgeven weer terug was gekomen, maar nu ik kleinere hoeveelheden eet, is ook dit kwaaltje weer verdwenen. En verder heb ik lichamelijk nog geen klachten. Ik doe alle huishoudelijke taken nog (behalve het dekbed verschonen, want mijn buik zit in de weg!) en vanavond ga ik zelfs een poging doen tot zwangerschapszwemmen! Door de duizeligheid en flauwvallen heb ik nog niets aan zwangerschapscursus/sport gedaan, maar ik ga het vanavond dus een keer proberen! En als het bevalt, dan maak ik er mijn wekelijkse sport-momentje van! Dus fingers crossed! Een beetje meer beweging zou ik toch wel fijn vinden!
Vorige week zijn Frank en ik nog 4 dagen naar Sevilla geweest. Onze babymoon! Voorlopig ons laatste tripje zonder babyboy! Een gekke, maar ook hele bijzondere gedachte! Maar goed; Sevilla is een prachtige stad! We hebben vooral heerlijk (én veel!) gegeten. Heel veel gezien tijdens de “hop on hop off tour” met de bus, en genoten van een heerlijke najaarszonnetje!

Verder lijkt de baby goed te groeien. Hij is mega beweeglijk en meestal rond 23.00uur heeft hij altijd zijn gekke half uurtje en is hij non-stop aan het trappelen. (Geen grap!) Ik vind dat wel super gezellig hoor! Ik heb dan heel sterk het gevoel dat ik niet meer alleen ben; Een duidelijke bevestiging van dat er een mini-mensje in mij groeit. Dan voel ik me echt bevoorrecht! Klinkt heel dromerig, maar het is gewoon zo bijzonder! Ik verheug me zo op die kleine!

Verder ben ik afgelopen week druk geweest met het ontwerpen van het geboortekaartje, wil ik aankomend weekend de kast in de babykamer hebben staan, zodat ik alvast wat van die bergen babykleding kan gaan wassen en inruimen, én ik wil eigenlijk ook nog de kerstboom halen en optuigen. Maar, deze plannen zijn misschien een beetje teveel van het goede want ik heb zaterdag ook een etentje van mijn werk, omdat het kinderdagverblijf waar ik werk, 15 jaar bestaat, dus daar wil ik natuurlijk ook graag bij zijn! Ik mis mijn werk en collega’s soms echt enorm. Vorige week had ik dan ook een paar dipjes, omdat ik zo graag aan het werk wilde! Dus super leuk om zaterdag iedereen weer te zien en even bij te kletsen!

Maar, vanavond dus eerst een poging zwangerschapszwemmen! Benieuwd hoe dat zal gaan! Ik hou jullie op de hoogte!

Tot gauw!

Liefs, Fabienne

De roze wolk die “zwangerschapskwaaltjes” heet – DEEL 2

Morgen ben ik precies 21 weken zwanger! Vorige week hebben we de 20 weken echo gehad en alles was gelukkig helemaal goed met onze baby-boy! Hij is wel wat aan de zware kant, maar dat verbaasde ons niet zo heel erg, aangezien Frank 9,5 pond was bij zijn geboorte. Ja, je hoort het goed; 9,5 pond!
Ik probeer daar nog niet teveel over na te denken, want toen de echoscopist vertelde dat de baby ook een redelijk groot hoofd heeft, voelde ik een lichte paniek opkomen en dacht ik: “aiii, dat hoofd moet ik er straks dus wel uitpersen daar beneden he!? Hoe dan?!”
Ah fijn, dat zijn “zorgen” voor later. Of nou ja, ik moet me daar gewoon helemaal niet druk om maken! Die baby moet er toch uit, en het komt vast allemaal goed!

Maar zoals beloofd, zou mijn blog over mijn eerste trimester en al zijn bijbehorende zwangerschapskwaaltjes nog een vervolg krijgen. Want tsja, ook in het tweede trimester ben ik gezegend met zwangerschapskwaaltjes! Haha dit klinkt echt mega dramatisch!

Maar goed, waar het dus even de goede kant op leek te gaan, (de misselijkheid en de vermoeidheid waren verdwenen, Yesss!) werd ik helaas al snel daarna het “slachtoffer” van de zogeheten lage bloeddruk kwaal. Met duizeligheid en zelfs flauwvallen als gevolg.  De meeste kunnen zich er vast iets bij voorstellen, maar ik kan je vertellen dat dat flauwvallen dus echt geen pretje is. Daar zat ik dan; in een overvolle trein, in de spits, onderweg naar mijn werk. Minimaal 1,5 uur heen en 1,5 uur terug. Nou is kotsen in de trein bepaald geen pretje, maar flauwvallen zeker ook niet. Ik heb me werkelijk waar kapot geschaamd toen ik tot drie keer toe flauw viel in de trein. “Ja sorry, mensen ik ben zwanger, lage bloeddruk, dus ik werd even niet goed..” zei ik dan daarna overspoeld door een gevoel van schaamte. En ook al zijn je medetreinreizigers begripvol en helpen ze je ontzettend vriendelijk, dat gevoel van schaamte na het moment van flauwvallen, kan dan echt níemand bij je wegnemen.

Op mijn werk op het kinderdagverblijf had ik het nog redelijk onder controle. Als ik het flauwvallen aan voelde komen, ging ik snel even zitten met mijn hoofd tussen mijn benen, en kwam mijn lieve collega meteen met een glaasje water aanzetten! Ja, mijn collega’s waren ontzettend zorgzaam en lief voor me! Maar feit blijft dat er 16 kids van 3 jaar om je heen zijn, die van alles van je willen. (Wat logisch is!) Soms werd me dat gewoon echt teveel, dan merkte ik dat ik rust moest nemen. Maar dat is zó lastig als je op een kinderdagverblijf werkt. Eigenlijk niet te doen gewoon. Maar stoppen met werken? Nee, dat ging ik toch echt nog niet doen!

Maar al snel wist ik dat ik er wel aan toe móest geven. Mijn bazin was super begripvol en gaf me twee opties: óf vervroegd met verlof, óf nog een poging tot halve dagen werken op een buitenschoolse opvang. Ik koos voor de tweede optie. Ik vond het heel erg moeilijk om bij mijn vertrouwde groep van kindjes en collega’s weg te gaan, maar ik wist ook dat ik geen keuze had als ik wilde blijven werken. En dat wilde ik.
Twee weken heb ik op de buitenschoolse opvang gewerkt, maar eerlijk is eerlijk, ik wist dat kortere werkdagen mijn klachten niet zouden verminderen. Die lage bloeddruk en dat flauwvallen gaat niet weg wanneer je minder uur werkt. Maar ik wilde me er gewoon niet aan overgeven. No way dat ik ging stoppen met werken.

Tot die ene donderdag. Die hele week voelde ik me al niet top, maar toen ik weer bijna van mijn graadje ging op het werk, zeiden ook mijn nieuwe collega’s dat ik er beter mee kon stoppen. De locatiemanager van de buitenschoolse opvang heeft me daarna op de trein gezet en toen heb ik mijn bazin opgebeld om te zeggen dat het me gewoon niet ging lukken. Die maandag erop zat ik ’s morgens vroeg bij haar op kantoor. “Wanneer ga jij nou eindelijk eens voor jezelf en die baby kiezen?” begon ze het gesprek. “NU!” zei ik vol overgave. En daar stopte het. Een heel weekend vol tranen en reality-checks had ik ervoor nodig gehad om tot die conclusie te komen. Ik wist dat ik er niemand een plezier mee deed om te blijven werken. Het was een fijn gesprek, en ik heb nog even een afscheidsrondje gemaakt bij mijn collega’s en toen ben ik naar huis gegaan. Ik heb twee dagen alleen maar gehuild. Ik voelde me verschrikkelijk. Een mietje. Nutteloos. En daarnaast had ik geen idee hoe ik mijn dagen zou moeten invullen.

Ik ben nu twee weken verder. En ik heb er inmiddels vrede mee, dat ik met vervroegd verlof ben. Ik ben er niet trots op, zeer zeker niet, want ergens voelt het nog steeds als een soort van falen, maar het is goed zo. Ik zei steeds tegen mezelf dat als ik een baan op kantoor, dichterbij huis had gehad, ik waarschijnlijk nog gewoon gewerkt had, maar die gedachte probeer ik los te laten. Ik kan het niet veranderen, de situatie is zoals ie is, en de duizeligheid is er nog steeds helaas. Dus ik luister naar mijn lichaam en doe het rustig aan.
En dat is oké. Ik ben me er ontzettend van bewust hoe bijzonder het is om zwanger te mogen zijn, en verder mag ik ook niet klagen, want lichamelijk voel ik me buiten de duizeligheid top! Ik heb (nog) geen rug- of bekkenklachten, en doe ook in het huishouden nog alles. Wel met een slakkentempo, maar alles lukt nog prima!

Ik sta iedere ochtend rond 8.00uur op en maak dan een to-do lijstje voor mezelf. Daar zet ik dingen op die ik hier in huis of vanachter mijn laptop kan doen. De boodschappen laat ik thuis bezorgen. En zo nu en dan onderneem ik wat met mijn vriendinnen. Dit klinkt misschien heel dom, maar iets ondernemen doe ik alleen met iemand anders erbij, omdat er dan iemand is waar ik me fijn en veilig bij voel, die me eventueel op kan vangen als ik dan toch weer een keer flauwval. Autorijden doe ik ook niet meer, dus soms ben ik wel wat beperkt. Ik kan dan alleen weg als Frank me af wil zetten of als iemand anders me op komt halen. Maar ook dat is prima, en ook daar raak je aan gewend.

Mijn zwangerschap is inmiddels alweer over de helft en ik probeer zoveel mogelijk te genieten. Zo bijzonder als ik ’s ochtends wakker word en de baby voel schoppen. Dan voel ik me intens gelukkig! En de tijd vliegt! Over 4 maanden zijn we gewoon een gezin van drie! Daar begin ik me steeds meer op te verheugen!

Ik wil me binnenkort wat meer gaan verdiepen in de bevalling; ademhalingstechnieken, ontspanningsoefeningen en dat soort dingen. Dus mocht je tips hebben? Let me know!

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde

De roze wolk die “zwangerschapskwaaltjes” heet!

En toen was ik zwanger. Beetje bij beetje drong het tot me door. Maar in het begin bleef het een onwerkelijke gedachte. Er zit iets in je buik, maar ik merkte daar nog niets van en voelde me niet anders dan anders. Tot 1,5 week daarna. Toen begon de ellende. Ik kies bewust voor dit woord, want poeh! Wat voelde ik me ellendig! Hele dagen was ik kots- en kotsmisselijk. Ik werd misselijk wakker en ik ging misselijk naar bed. Zelfs midden in de nacht werd ik wakker van de misselijkheid! Twee weken lang rende ik op mijn werk om de haver klap naar de wc om te spugen. Mijn kinderwens was geen geheim, dus al snel ging er bij mijn collega’s natuurlijk een belletje rinkelen. Dus al bij 8 weken zwangerschap lichtte ik mijn bazin en collega’s in. Het was gewoon niet te verbergen.

Daarna ben ik 4 weken thuis gebleven. Ik kan je vertellen: Het waren 4 lange weken. Buiten de misselijkheid om voelde ik me ook een beetje depri. Ik zat “opgesloten” in huis, deed geen leuke dingen en ik kon dus ook echt niet genieten en voelde me mega schuldig naar de baby. Want ik moest toch blij zijn? Ik hoorde toch op een roze wolk te zitten? Nou, dat zat ik dus totaal niet. Die nomaliter zo vrolijke Fabienne, was nu totaal niet vrolijk. Iets wat voor Frank ook heel erg moeilijk was. Ik was kortaf, totaal niet gezellig en ja, ik heb best wel wat potjes zitten janken. (Sorry schat, ik heb het je soms echt moeilijk gemaakt!) Ik voelde me gewoon zo ontzettend klote en ondanks dat ik wel besefte dat ik er iets heel moois voor terug ging krijgen, kon zelfs die gedachte me niet blij maken.

Alles tegen de misselijkheid heb ik geprobeerd; cola, gemberthee, gemberpillen, ieder uur iets eten. Werkelijk niets hielp. Uiteindelijk heb ik Emesafene tabletten van de huisarts gekregen, die het spugen stopte, maar de misselijkheid bleef aanhouden.

Dinsdag 12 september zouden Frank en ik naar Lanzarote vliegen. Ik zag er mega tegenop. Misselijk in dat vliegtuig, de hele vakantie naar de klote. (ja, ik was echt een doemdenker die periode) Op de dag van vertrek zou ik precies 12 weken zwanger zijn, dus ergens hoopte ik dat het dan misschien over zou zijn. Het eerste trimester zou dan voorbij zijn en dan hopelijk ook alle bijbehorende kwaaltjes.

Vijf dagen voor ons vertrek ben ik naar een acupuncturist gegaan. Het was mijn laatste hoop. Er werden wat naaldjes in mijn rug gezet, in mijn armholtes en tussen mijn borsten en ik was dan wel 90 euro lichter, maar ik had er alles voor over. Ik was de misselijkheid zo zat! Baat het niet dan schaadt het niet dacht ik.

De avond na de sessie verergerde mijn klachten. Wat was ik ziek! Mijn maag deed de hele nacht ongelofelijk veel zeer en in totale paniek belde ik de volgende ochtend de acupuncturist op. Volgens hem zou dit waarschijnlijk de doorbraak zijn. Maar als het de dag erna nog zo erg zou zijn, dan mocht ik terugkomen. Maar toen opeens, ergens in de middag, voelde ik een soort van rare “ploep” in mijn buik. Bizar, maar de buikpijn was weg! En de misselijkheid ook! Wat was dat fijn! En het goede nieuws: de misselijkheid bleef weg, en is ook niet meer teruggekomen. Zou ik nu dan eindelijk kunnen gaan genieten??

En ja, het genieten begon; We hadden de 12 weken echo, waarop alles goed was en die dag erna gingen Frank en ik heerlijk op vakantie! Samen naar de zon! Ik maakte toen de misselijkheid verdwenen was pas voor de eerste keer foto’s van mijn buik en voelde me intens gelukkig! Eerlijk is eerlijk, ik moest wel wat wennen aan die buik hoor, maar ergens voelde ik me ook trots. Er groeit een baby in mij! Iets van mij en Frank samen. Dat is zo’n bijzonder gevoel! Ik besefte me hoeveel geluk ik had, dat ik zo snel zwanger ben geraakt en dat ik dit grote geluk mag beleven. Iets wat niet voor iedereen vanzelfsprekend is. En die weken van misselijkheid, die was ik alweer vergeten!

Tijdens de vakantie was ik af en toe wel wat duizelig maar dat wijdde ik aan de warmte. Verder voelde ik me prima, en genoot ik van onze vakantie. Toen we terugkwamen ging ik dan ook met nieuwe energie weer aan het werk! Voor mijn gevoel kon ik er weer helemaal tegenaan! Maar helaas, dat gevoel duurde slechts drie weken en daarna liep het toch allemaal wat anders dan ik van te voren in gedachte had. Ik viel wederom van mijn roze wolk, of nou ja, ik bungelde er wat aan…

Wil je weten hoe dat afliep? Dat lees je in mijn volgende blog!

Liefs, Fabienne
@fabulouslittleblonde